Jak zbudować kominek?

Blask, przyjemne ciepło, trzask pękającego drewna i taniec żółtych płomieni, to hipnotyzujący spektakl, który mogą podziwiać posiadacze ogrzewania kominkowego podczas jesiennych i zimowych wieczorów. Ponadto, kominek, symbolizujący także domowe ognisko, jest elementem dekoracyjnym najważniejszego pomieszczenia w domu – salonu, gdzie zbierają się razem wszyscy domownicy, aby wspólnie spędzić czas.

Ze względu na rosnące ceny popularnych paliw, kominek i piece kaflowe, powracają do gospodarstw domowych w roli zasadniczego ogrzewania. Prawo budowlane w Polsce wyraźnie zabrania posiadania kominka jako jedynego źródła ciepła. Podczas dłuższej nieobecności mieszkańców gospodarstwo musi być ogrzewane z niezależnej, bezpiecznej instalacji grzewczej, nie wymagającej całodobowej kontroli.

Minimalna kubatura pomieszczenia, w którym ma stać kominek to 30 m3. Konstrukcja powinna stać w parterze lub przyziemiu, ze względu na swój ciężar. Masa wkładu i obudowy może wynieść od 500 do 1000 kg. Według obowiązujących norm w Polsce, tradycyjny strop w budownictwie jednorodzinnym obliczany jest na obciążenie 150 kg/m.kw. Jeśli kominek ma powstać w mieszkaniu lub w domu, który już istnieje, niezbędna będzie opinia konstruktora, który oceni wytrzymałość stropu i wyznaczy odpowiednią lokalizację. Dodatkowo, istniejący strop można dozbroić przy pomocy: siatek, dodatkowych belek drewnianych czy włókien węglowych.
Instalację należy profesjonalnie zaprojektować. Specjaliści sprawdzą pomieszczenia, a także dobiorą odpowiednie elementy aby wzorowo i wydajnie spełniała swoją funkcję.

Jak zbudować kominek?

Projekt oraz montaż instalacji powierz fachowcom
Wykonanie ogrzewania kominkowego należy powierzyć fachowcom. Konstrukcja, poszczególne elementy składowe oraz instalacje centralnego ogrzewania muszą być podłączone i wybrane profesjonalnie, gdyż amatorskie podejście i uchybienia mogą doprowadzić do tragedii. Rury stalowe, żaroodporne, w podłączeniu kominowym, poddawane są temperaturom dochodzącym nawet do 1200 stopni C.

Bardzo istotną rolę odgrywa nawiew świeżego powietrza, poprzez przewód nawiewny, który najkorzystniej umiejscowić bezpośrednio pod paleniskiem. Każdy typ surowca opałowego wymaga innego nawiewu. Należy przyjąć, że na 1 kg drewna kominkowego potrzeba 8 m3 powietrza. Układ nawiewny musi posiadać przepustnice, przy pomocy której można regulować napływ świeżego powietrza, lub zamknąć ją zupełnie, gdy dom nie jest ogrzewany, aby zapobiec utracie ciepła. Aby wokół kratek nie tworzyły się smugi, a w instalacji nie gromadził się kurz, stosuje się specjalny filtr.


Do utrzymania procesu spalania niezbędne jest powietrze z zewnątrz. Jeśli kominek nie posiada bezpośredniego dopływu świeżego powietrza pod paleniskiem wówczas wymaga on zastosowania innej instalacji, która spełni to zadanie, lub dopływu powietrza z pomieszczenia w którym się znajduje.

Zagrożenia wynikające z braku bezpośredniego dopływu powietrza do paleniska, to m.in.:
- utrudniony proces spalania
- piec nie nagrzewa się do odpowiedniej temperatury,
- dym cofa się do pomieszczenia, które nie są nagrzane
- pion odprowadzający spaliny okleja się sadzą i innymi substancjami łatwopalnymi
- materiał opałowy nie spala się całkowicie a jego zużycie jest nawet trzykrotnie większe
Efektem tak wykonanej instalacji może być pożar komina.

Na ilość pobieranego powietrza wpływa:
- rodzaj i czas spalania surowca opałowego
- przewietrzanie działki – prędkość i kierunek wiatru na działce (strefy obciążenia wiatrem określone Polskimi Normami) – czerpnie powietrza sytuuje się w nadciśnieniu - od strony dominującego kierunku z którego wieje wiatr.
- usytuowanie budynku na działce
- przekrój kanału dymowego w kominie

Przepisy dotyczące montażu urządzeń kominkowych zawiera Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnie 12 kwietnia 2002 r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Z dnia 15 czerwca 2002 r.) - § 132. 3. i § 143. 1.

Ilość dostarczanego powietrza także ma znaczenie. Zbyt duży nawiew i wywiew może spowodować powstanie podciśnienia w pomieszczeniach (skutki j/w), a kanał powietrzny od spodu kominka dodatkowo wyziębi podłogi.

Systemy dystrybucji gorącego powietrza
Ogrzane powietrze we wkładzie kominowym należy rozprowadzić do pozostałych pomieszczeń systemem przewodów, na dwa sposoby: systemem grawitacyjnym, bądź wymuszonym. Grawitacyjny system dystrybucji gorącego powietrza działa na zasadzie wyporu termicznego. Gorące powietrze jest lżejsze od zimnego i może powędrować na wysokość 3 metrów. W przypadku ogrzewania pomieszczeń na wyższych kondygnacjach należy zastosować wymuszony system dystrybucji gorącego powietrza. Jest on bardziej skomplikowany i droższy ponieważ aparat nawiewny - zasysający i tłoczący gorące powietrze, oraz elementy sterujące, wymagają zasilania elektrycznego.


Obudowy kominkowe – czyli o elementach kominka, które można wykonać samodzielnie
Obudowa kominka krok po kroku zależy od efektu jaki chcemy uzyskać. Każdy typ wykończenia różni się szczegółami, dlatego nasze objaśnienie jest uogólnione do najważniejszych czynności.

Elementem konstrukcyjnym obudowy kominka są zwykle płyty gipsowo-kartonowe, natomiast wełna mineralna występuje w roli izolatora. Firma Varmsen Polska produkuje płyty krzemianowo-wapienne - innowacyjny materiał, który pełni obie funkcje.

Kominki w stylu tradycyjnym posiadają przy podłodze drewutnię, którą należy uwzględnić podczas wykonywania podmurówki. Doskonale do tego celu nadają się bloczki YTONG lub Płyta Super Isol 60 mm.
Tylną ścianę za kominkiem należy zaizolować materiałami ognioodpornymi. Wkład kominkowy kładzie się luźno na podmurówce, ponieważ musi mieć możliwość rozprężania. Na tym etapie należy podpiąć rury do wkładu kominowego.
Ściany boczne i frontowe maluje się specjalnym impregnatem do płyt kominkowych. Płyty nie powinny dotykać wkładu kominkowego. Bezpieczna odległość to 5 cm po bokach i 1 cm od frontu.

Do budowy czopucha można wykorzystać płyty gipsowo-kartonowe, bądź płyty Super Isol 30mm, w przypadku których nie trzeba wykonywać rusztowania z systemu profilów aluminiowych. W czopuchu gromadzi się gorące powietrze, któremu przy pomocy kratki należy zapewnić ujście na zewnątrz. Kratki kominkowe to element który można rozmieścić według uznania. Jeśli czopuch dochodzi do sufitu, powinien być odizolowany od niego komorą dekompresyjną. Komora dekompresyjna obniżająca temperaturę z czopucha także wymaga instalacji kratki wentylacyjnej.

Na tak przygotowaną konstrukcję można nanosić materiały wykończeniowe, dekoracyjne.