Ambrowiec amerykański

Na stanowiskach naturalnych w swojej ojczyźnie ambrowiec osiąga 40m wysokości, u nas jako drzewo parkowe rzadko dochodzi do 25 m. Pień jest prosty, korona za młodu wąska, później szeroko piramidalna. Kora najpierw gładka i szara, z wiekiem staje się bruzdowana i ciemna. Pochodzi ze wschodnich terenów Ameryki Północnej od Kanady aż po Florydę i Meksyk. Występuje tam na głębokich, żyznych i wilgotnych glebach. Unika gleb wapiennych. W lasach liściastych wzdłuż rzeki Missisipi jest jednym z najczęściej spotykanych drzew.
Nazwa rodzajowa wywodzi się z łacińskiego słowa "liquidus" - płynny oraz arabskiego "ambra" - oznaczającego żywicę ambrowca azjatyckiego Liquidambar orientalis. Także ambrowiec amerykański po nacięciu kory wydziela z rany aromatyczną żywicę. Znajduje ona zastosowanie w przemyśle kosmetycznym oraz w medycynie przy chorobach układu oddechowego. Indianie używali jej zaś jako gumy do żucia, zanim jeszcze stała się składnikiem przemysłowo wytwarzanej gumy. Drewno ma ładny czerwony kolor, jest średnio twarde i nieodporne na działanie grzybów i owadów. Służy do wyrobu np. mebli. Do Europy ambrowiec został sprowadzony pod koniec siedemnastego wieku i jest sadzony przede wszystkim jako drzewo ozdobne ze względu na piękne przebarwienie jesienne, które może się utrzymywać przez kilka tygodni. Po opadnięciu liści uwidacznia się inna cecha ambrowca - korkowate, nieregularne narośla na pędach. Jest wyjątkowo odporny na choroby i szkodniki, jednak wrażliwy na mrozy. Chociaż w ojczyźnie rośnie na stanowiskach wilgotnych, to u nas pędy lepiej dojrzewają w miejscach nieco bardziej suchych i stają się przez to bardziej mrozoodporne. Lubi nie zarośnięte przestrzenie pod swoją koroną, dotyczy to zarówno krzewów jak i bylin. Przed dwoma milionami lat rodzaj Liquidambar miał swoich przedstawicieli także w Europie. Wyginął wraz z nastaniem epok lodowych, tak jak i magnolie czy miłorząb. Drogę odwrotu w cieplejsze rejony kontynentu odcięły im równoleżnikowo przebiegające pasma górskie - Alpy i Karpaty. W Ameryce tymczasem góry mają ułożenie południkowe i dzięki temu rośliny mogły bez przeszkód migrować na południe i przeczekać w ostojach niekorzystny okres. Tak więc obecnie w Europie Środkowej mamy kilkanaście gatunków drzew lasotwórczych, podczas gdy w Ameryce Północnej na tej samej szerokości geograficznej liczba ta sięga kilkudziesięciu.
Liście długości 12 - 15cm z piłkowanymi brzegami, złożone z 5 do 7 ostro zakończonych klap, latem soczyście zielone, jesienią przebarwiają się na różne odcienie czerwieni, fioletu i purpury. Pozostają na gałęziach do połowy listopada. Kwiatostany męskie w postaci żółtych gron, żeńskie zwisają na długich ogonkach. Dojrzewające z nich zdrewniałe owoce składają się z licznych małych kapsułek, mają średnicę ok. 3cm i brązowy kolor. Przez zimę pozostają na drzewie, a nasiona uwalniają się z nich przez otwory w kapsułkach.