Araukaria chilijska

Przeważnie dwupienne drzewo osiągające w łagodnym klimacie morskim ponad 30m wysokości. Rośnie dziko w Andach chilijskich i płd.-zach. Argentynie. Za młodu korona jest regularnie stożkowata, z wiekiem staje się bardziej zaokrąglona, a wraz z utratą dolnych gałęzi u starych okazów przybiera formę parasolowatą.
Wszystkie araukarie z racji swego niezwykłego wyglądu sprawiają wrażenie roślin "przedpotopowych". Rzeczywiście należą one do jednej z najstarszych rodzin drzew iglastych, posiadały w dawnych okresach geologicznych znacznie szerszy zasięg i występowały także w Ameryce Płn. i Europie.
Na swych naturalnych terenach występowania araukarie mają znaczenie gospodarcze. Oprócz drewna wykorzystuje się także do celów konsumpcyjnych ich bogate w tłuszcze i białka duże nasiona (3-4cm długości). Z ok. 18 gatunków rosnących w Ameryce Płd., wsch. Australii, Nowej Gwinei, Nowej Kaledonii i Nowej Zelandii jedynie araukaria chilijska jest w Europie Środkowej wystarczająco mrozoodporna. Została odkryta w 1780 roku. W Polsce możliwa do uprawy właściwie jedynie w szklarniach. Zdarzają się okazy wytrzymujące w gruncie kilka lat w zachodniej części kraju.