Bożodrzew gruczołkowaty

Niskie, przeważnie dwupienne drzewo osiągające u nas ok. 20m wysokości, z szeroką koroną osadzoną na smukłym pniu. Jego ojczyzna znajduje się w umiarkowanej strefie klimatycznej Chin, skąd sprowadzono go do Europy w osiemnastym wieku. Z pierwszych okazów posadzonych w ogrodach botanicznych zdołał się szybko samodzielnie rozmnożyć i rozprzestrzenić od Anglii przez Europę Środkową aż po Morze Śródziemne. Ajlant sprawdza się w ogrodach i parkach, a w krajach cieplejszych jest dość ekspansywny opanowując nieużytki, gruzowiska, wysypiska etc., podobnie jak u nas klon jesionolistny. Rośnie na prawie każdym typie gleby, szczególnie za młodu bardzo bujnie. Dobra roślina miododajna.
Gdy w dziewiętnastym wieku wskutek epidemii jedwabników morwowych drastycznie spadła ich populacja podjęto próbę wytwarzania jedwabiu za pośrednictwem owada Philosamia cynthia, żerującego na bożodrzewie. Dzięki temu drzewo to zostało jeszcze bardziej rozprzestrzenione, ale pozyskiwanie z niego jedwabiu nie powiodło się, gdyż owad ten w przeciwieństwie do swego żywiciela nie zdołał się dopasować do europejskich warunków klimatycznych.
Liście rozwijają się dopiero w V, są osadzone skrętolegle, długości do 75 cm, nieparzystozłożone z nawet kilkudziesięciu wydłużonych i zaostrzonych listków, które przy podstawie mają po kilka ząbków. Opadają z drzew zielone pozostawiając na pędach duże jasne znamiona. Kwiaty żółtawe, zazwyczaj jednopłciowe, wielkości 5-7mm rozwijają się w VI/VII, są zebrane w wiszące lub stojące duże wiechy. Owoce to lancetowato uskrzydlone orzeszki, koloru żółtego do czerwonego, dojrzewające jesienią i pozostające na gałęziach czasem przez zimę. Kora szarobrązowa, najpierw gładka, później płytko rzeźbiona. Konary nieliczne, wzniesione pod ostrym kątem ku górze.