Brzoza omszona

Rodzime drzewo osiągające do 30m wysokości, z koroną początkowo stożkowatą, z wiekiem stającą się bardziej okrągłą. Gałęzie za młodu wzniesione, później odstające ± prostopadle od pnia. Występuje pospolicie w całej Europie aż po Syberię, góry Kaukazu i Orient na terenach zdecydowanie bardziej wilgotnych niż brzoza brodawkowata. W Alpach rośnie jeszcze na wysokości ponad 2000m npm. Dobrze znosi gleby podmokłe i dłuższe okresy zimowego zalania. Jeśli podłoże jest ubogie, o kwaśnym odczynie i dodatkowo wilgotne lub często występują zastoiny wody, brzoza omszona staje się gatunkiem dominującym lub tworzy nawet lasy jednogatunkowe. W zależności od warunków środowiskowych może występować wspólnie z olchą, sosną pospolitą albo z brzozą brodawkowatą.
Brzozy stanowią obszar bytowy dla ogromnej rzeszy organizmów. W Rosji doliczono się w sumie 795 gatunków grzybów, roślin i zwierząt występujących na obu rodzimych brzozach lub żywiących się nimi! Przy niedostatecznym oświetleniu brzozy są atakowane przez hubę z rodzaju Piptoporus, wyspecjalizowaną tylko na nie. Rzucające się w oczy gęste, nieregularne rozgałęzienia pędów są określane jako czarcie miotły. Są to zniekształcenia wywołane przez grzyby z rodzaju Taphrina. Pasożytują one także na drzewach iglastych, a powstałe pod ich wpływem nienaturalne twory służą hodowcom do otrzymywania nowych odmian. Brzozy dzięki wysokiej zawartości oleju w pąkach i pędach są wyjątkowo mrozoodporne, dzięki czemu występują nawet na biegunie zimna we wschodniej Syberii. Nie cierpią także pod wpływem przymrozków - ich liście przemarzają dopiero przy -6°C. Obszary upalne latem mniej im odpowiadają, w związku z czym są tam wypierane przez sosnę. Także korzenie brzozy omszonej znajdują się w symbiozie z grzybami, co znacznie poprawia ich zaopatrzenie w składniki pokarmowe. Na terenach bagiennych przy zbyt dużej obsadzie brzoza brodawkowa może czasami stwarzać zagrożenie ekologiczne, gdyż dorosły okaz w upalny letni dzień potrafi pobrać z gleby i wyparować przez liście 400 l wody. Brzozy odgrywały przede wszystkim na północy Europy ważną rolę, gdzie z kory wytwarzano pokrycie dachów i czółna. Olej pozyskiwany z dziegciu służył do zmiękczania skór. Mąkę brzozową spożywano w czasach głodu. Napary z liści brzozowych mają liczne zastosowania medyczne. Nazwa brzozy jako jedyna z nazw drzew we wszystkich językach indoeuropejskich brzmi podobnie i odnosi się do jej kory w pierwotnym znaczeniu "jasna", "błyszcząca". Językoznawcy wyciągnęli stąd wniosek, że nazwa ta ma wspólne pochodzenie, tzn. powstała, zanim lud praindoeuropejski rozpadł się na znane dziś grupy językowe. Znając obszary występowania różnych gatunków drzew ustalono, że kolebka tego ludu musiała znajdować się gdzieś na stepach czarnomorskich. Po opuszczeniu swych siedzib przez ten lud i jego podziale, brzoza była jedynym drzewem spośród znanych im wcześniej, które napotkali w nowych miejscach. Określenia innych drzew w każdej grupie językowej wytworzyły się już osobno. W taki oto sposób botanika przyczyniła się do wyjaśnienia kwestii naszego pochodzenia.
Liście długości 4-6cm, szeroko jajowate, krótko zaostrzone, u podstawy zaokrąglone lub sercowate, brzegiem piłkowane, z wierzchu na początku luźno owłosione. Pędy za młodu gęsto omszone. Pozostałe cechy jak u brzozy brodawkowej.