Cypryśnik błotny

Charakterystyczne drzewo bagien i obszarów zalewowych rzek w południowych stanach USA. Rośnie na stanowiskach znajdujących się okresowo lub permanentnie pod wodą. Pod tym względem przewyższa nawet naszą rodzimą olszę czarną i jest tym samym jedynym drzewem dla naszego klimatu, które można sadzić w płytkiej wodzie. Można je uprawiać także na mniej bagnistych terenach, jednak nie wykształci wtedy pneumatoforów – są to wyrastające dookoła pnia i wystające pionowo ponad powierzchnię ziemi odrośla korzeniowe, których przeznaczenie nie jest do końca wyjaśnione. Za młodu cypryśnik błotny jest nieco wrażliwy na mróz, z wiekiem staje się bardziej odporny. Starsze drzewa posiadają z reguły mocno pogrubioną nasadę pnia. Jesienią podobnie jak u metasekwoi jego igły przebarwiają się na intensywny rudy kolor.
W zależności od ujęcia systematycznego Taxodium jest traktowany jako rodzaj monotypowy z kilkoma podgatunkami lub też wyróżnia się trzy osobne, blisko spokrewnione gatunki. Egzemplarz występującego w Meksyku i nieodpornego na środkowoeuropejskie zimy gatunku T. mucronatum jest najgrubszym drzewem świata. W wieku ok. 700 lat i przy wysokości 27m średnica jego pnia wynosi ponad 16m!