Czeremcha pospolita

Drzewo do 15m wysokości lub luźno rozgałęziony krzew o kilku przewodnikach, zrzucający liście na zimę. Czeremcha zwyczajna wytwarza dosyć gęstą i rozłożystą koronę. Żyje do 80 lat, rośnie szybko i głęboko się korzeni. Występuje wzdłuż naturalnych cieków wodnych oraz na obrzeżach lasów na glebach żyznych, wilgotnych do podmokłych wspólnie z jesionem, olszą i wiązami i wówczas przyjmuje postać drzewiastą. Szczególnie wiosną wyróżnia się wtedy z daleka białym kolorem kwiatów na tle zielonej ściany zarośli i lasów. W wyższych partiach górskich rośnie raczej krzaczasto, a kwiatostany są wzniesione ku górze. Do jej rozmnażania przyczyniają się głównie ptaki zjadające owoce i wydalające nie strawione pestki. Nierzadko wysadzana w parkach. Długie, nie rozgałęzione pędy czeremchy stanowiły dawniej doskonały materiał na plecione płoty, jednak w warunkach wilgotnych jej drewno jest podatne na ataki grzybów.
Kora podobna do czereśni, jest gładka i błyszcząca. Pachnie marcepanem i odgrywała rolę w lecznictwie. Drzewo jednopienne. Śnieżnobiałe kwiaty o średnicy do 1,5cm rozwijają się na przełomie IV i V, siedzą w wielokwiatowych zwisających gronach (u form drzewiastych) o długości do 16cm. Zapylane są głównie przez pszczoły i muchówki zwabiane przez silny zapach. Owoce błyszczące czarne, wielkości grochu, z bruzdowaną pestką, dojrzewają w VII, są przysmakiem wielu ptaków i ssaków. Jadalne, choć niezbyt smaczne. Ciemnozielone liście długości do 12cm ustawione skrętolegle. Spód sinozielony. Odwrotnie jajowate, ostro piłkowane, zaostrzone, i lekko bruzdowane, posiadają zwykle u nasady blaszki dwa czerwone gruczołki nektarowe. Już pod koniec lata częściowo opadają, a pozostałe na takich wyłysiałych drzewach liście przebarwiają się na bladożółto bądź też rubinowo, w zależności od stanowiska.