Czeremcha późna

Niskie drzewo lub duży krzew zrzucający liście na zimę. Podobne do czeremchy zwyczajnej, jednakże o znacznie większych zdolnościach przystosowawczych. Rośnie w lasach sosnowych na ubogich, piaszczystych glebach przeważnie jako krzew lub też w formie drzewiastej na terenach wilgotnych i wtedy często w bezpośrednim sąsiedztwie czeremchy zwyczajnej. W swojej ojczyźnie, północno wschodnich terenach USA, osiąga wysokość prawie 40m, u nas znacznie niższe. W arboretum w Rogowie rośnie okaz ok. 20 metrowej wysokości. Roślina ekspansywna, w niektórych rejonach Europy wypiera ze swego naturalnego siedliska czeremchę zwyczajną, w Polsce rozprzestrzenia się błyskawicznie i tworzy gęste zarośla na przecinkach, np. pod liniami wysokiego napięcia prowadzonymi lasami.
Drewno czeremchy amerykańskiej zalicza się do odpornych na destrukcyjne działanie grzybów. Znajduje zastosowanie na meble, szafki, wysokiej jakości wyroby stolarskie, boazerie, podłogi, drzwi, drewniane wykończenie ekskluzywnych jachtów, instrumenty muzyczne, elementy toczone i rzeźbione.
Kwiaty białe, nieco mniejsze od czeremchy zwyczajnej, w stojących krótszych gronach, rozwijają się ok. miesiąca później od rodzimego gatunku i są znacznie bardziej od niego nektarodajne. Nieprzyjemnie pachną. Owoce dojrzewające w VIII -IV są zaś większe, z początku czerwone, następnie czarne, znajdują jednak mniej amatorów w świecie zwierzęcym. Owoce w różnych stadiach dojrzałości występują nierzadko obok siebie. Pestka gładka, trująca! Rośliny obradzają regularnie w dużych ilościach i gałęzie uginają się pod ciężarem owoców do ziemi. Soczyste, posiadają charakterystyczny gorzko-słodki smak, najlepsze w pełni dojrzałe, z roślin na słonecznych stanowiskach, przyjemne w jedzeniu, gdyż można zrywać z drzewa od razu całe kiście. Rośliny w miejscach zacienionych owocują słabo. Młode liście wiosną w różnych odcieniach czerwieni. Węższe od czeremchy zw., o błyszczącej powierzchni, w dotyku gładkie, skórzaste, od spodu po obu stronach nerwu głównego występują liczne krótkie włoski, białe wiosną, rdzawe latem. Jesienią liście pozostają znacznie dłużej na drzewach niż u czeremchy zw. i przebarwiają się pięknie na kolor żółty lub miedziany.