Dąb czerwony

Osiągający u nas przeważnie do 25m wysokości dąb czerwony rośnie za młodu wąskokolumnowo, z wiekiem korona staje się bardziej okrągła i szersza oraz dość luźna. Prosty pień pokryty jest na początku gładką, szarą i nieco błyszczącą korą, u starych okazów jest spękana na liczne poletka. Pochodzi ze wschodnich i środkowych rejonów Ameryki Północnej, gdzie tworzy lasy mieszane wspólnie z klonami, innymi dębami, wiązami i lipami na glebach głębokich i lekko kwaśnych.
Do Europy został sprowadzony po raz pierwszy na początku osiemnastego wieku. Najpierw był stosowany głównie dla walorów zdobniczych, ze względu na intensywnie czerwone przebarwienie jesienne liści, od którego wywodzi także swą nazwę. Wkrótce zaczęto go używać do zalesiania i np. w polskich lasach stanowi obecnie najliczniejsze drzewo obcego pochodzenia. Rośnie szybko, najszybciej spośród uprawianych u nas dębów i wykazuje też największą zdolność przystosowawczą do różnych warunków podłoża i klimatycznych. Jest odporny na mrozy i zanieczyszczenie powietrza, znosi niewielkie zasolenie gleby. Obecnie jest używany do zadrzewiania ubogich, piaszczystych gleb. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 29m i ma 208 lat (wg C. Pacyniaka '84), a w ojczyźnie rekordowe okazy dorastają maksymalnie do 45m. Owoce tego i innych gatunków dębów były spożywane po zmieleniu przez Indian Ameryki Północnej. Wszystkie europejskie dęby należą do grupy dębów białych, dąb czerwony zaś do liczniejszej grupy dębów czerwonych, które ogólnie mają słabsze drewno. Drewno dębu czerwonego jest twarde i ciężkie jednak nieodporne na warunki atmosferyczne, a z powodu niskiej zawartości garbników jest podatne na opad przez grzyby i owady. Daje się dobrze obrabiać. Znajduje zastosowanie w meblarstwie, ale też np. jako stemple do korytarzy górniczych. Zawiera barwnik, który w wyrobach pod wpływem lakieru przebarwia się na kolor różowawy. W latach 40tych ubiegłego wieku doszło do zamierania na dużą skalę tego gatunku na terenie Ameryki Północnej. Zostało ono wywołane przez grzyba Ceratocystis fagacearum.
Kwiaty pojawiają się w IV/V - męskie jako zwisające żółte kotki, żeńskie bardzo małe, prawie niewidoczne. Żołędzie duże, mają do 2,5cm długości, są okrągławe i płytko osadzone w miseczce, dojrzewają jesienią drugiego roku. Jak na dąb zaczyna owocować szybko, bo w wieku ok. 20 lat. Drzewa dorosłe obradzają w większych ilościach co 2-5 lat. Liście skrętoległe, długości do 20cm, z ogonkiem długim na 2-5cm. Blaszka liściowa zmienna w kształcie, z 7-11 ostro zakończonymi klapami o różnym stopniu wcięcia. Liście opadają zimą z gałęzi.