Daglezja zielona

Zimozielone drzewo osiągające w Europie maksymalnie 60m wysokości, w swej ojczyźnie, zachodniej części Ameryki Północnej, dochodzi do 100 m. Rośnie tam na żyznych glebach wzdłuż wilgotnego i obfitego w opady wybrzeża Pacyfiku oraz na zachodnich stokach gór skalistych. Sprowadzona w 1827 roku do W. Brytanii przez szkockiego botanika D. Douglasa. Należy do najwyższych drzew uprawianych u nas. Sadzona głównie w parkach, ze względu na szybki wzrost także w celach użytkowych. W Polsce istnieją liczne leśne plantacje doświadczalne z daglezją zieloną. Jej jasne drewno posiada dobrą wytrzymałość, przewyższając pod tym względem drewno sosen. Jest miękkie, odporne i trwałe. Szerokosłoiste drewno pochodzące od drzew rosnących w Europie jest jednak słabsze. Używane było do budowy statków, podkładów kolejowych, w meblarstwie i przemyśle papierniczym.
Pień prosty i wąski. Kora szarobrązowa, wpierw gładka, na starość popękana. Korona dosyć smukła, piramidalna. Igły długości do 3,5cm są proste, spłaszczone, żywiczne; po roztarciu pachną przyjemnie owocami cytrusowymi. Z wierzchu są zielone, od spodu z dwoma szarosrebrnymi paskami. Kwitnie w IV. Kwiaty męskie żółte, skierowane w dół, osadzone po bokach pędów, żeńskie frędzelkowate w kolorze zielono czerwonym, bliżej końca pędów. Zwisające szyszki długości ok. 8cm dojrzewają od VIII tego samego roku, jasnobrązowe, z przylegającymi trójdzielnymi łuskami.