Dereń świdwa

Wysoki krzew do 5m wysokości, rzadziej niskie drzewko. Lubi gleby wilgotne i jest pospolity w całej Polsce w lasach łęgowych i zaroślach, ale na południu kraju występuje także na suchych i nasłonecznionych stokach z podłożem bogatym w wapń. Rośnie szybko i jest krótkowieczny.
Dereń świdwa jest najbardziej dekoracyjny zimą, gdy podobnie jak u derenia białego jego nasłonecznione pędy przybierają krwistoczerwoną barwę. Dobra roślina na gęste, niestrzyżone żywopłoty. Różne części krzewu stanowią pokarm dla kilkunastu gatunków owadów, 24 gatunków ptaków oraz 8 gatunków ssaków. W czasach prehistorycznych owocami żywili się także ludzie, obecnie są uważane za niejadalne, choć niektóre źródła podają, że można z nich wytwarzać soki i dżemy. Kora, liście i korzenie są lekko trujące. Drewno jest twarde i wytrzymałe, wyrabiano z niego np. igły do szycia, a pędy służyły za szpice do nadziewania mięsa przy wędzeniu i smażenia nad ogniem.
Liście eliptyczne, nakrzyżległe, z wierzchu błyszczące, zielone z 3-5 parami nerwów. Jesienią przebarwiają się na kolor winnoczerwony. Już po wypuszczeniu liści rozwijają się w V-VI zebrane w podbaldachy białe kwiaty, które licznie zdobią krzew, lecz pachną nieprzyjemnie rybą. Niebieskoczarne owoce wielkości grochu dojrzewają w IX, są osadzone na jaskrawoczerwonych szypułkach.