Grujecznik japoński

Drzewo osiągające w Europie do 15m wysokości, na naturalnych stanowiskach w Japonii, Chinach i Tajwanie nawet do 30m. Należy do najładniejszych drzew liściastych obcego pochodzenia. Pomimo osiągania na starość znacznych rozmiarów, dzięki luźnej strukturze korony i małym liściom nie sprawia przytłaczającego wrażenia. Rośnie stosunkowo wolno, a jego korona za młodu pozostaje smukła, dopiero z wiekiem się rozszerza. Drzewo często wielopniowe. Wymaga stanowisk słonecznych oraz gleb rozluźnionych, świeżych do wilgotnych. Jest wrażliwy na upał i suche powietrze. Odporność na mrozy wysoka, ponieważ wcześnie wypuszcza pędy, może jednak być czasami uszkadzany przez przymrozki. U nas posiada znaczenie wyłącznie ozdobne i jest wysadzany w parkach i ogrodach. Dobrze rośnie w sąsiedztwie zbiorników wodnych. System korzeniowy wiązkowy i płaski, znosi krótkotrwałe zalanie wodą. Grujecznik może też być sadzony na glebie suchej i wtedy przebarwia się znacznie intensywniej już późnym latem w odcieniach pomarańczowych i szkarłatnych, ale też wcześniej gubi liście.
Roślina dwupienna. Kwiaty pojawiają się licznie w IV-V przed rozwojem liści i są niepozorne, męskie z 8-13 zwisającymi pylnikami, żeńskie z długimi, purpurowymi pręcikami. Lekko zagięte i stojące mieszki długości ok. 2cm zawierają liczne oskrzydlone nasiona, dojrzewają jesienią. Liście szerokości 5-8cm, w zarysie okrągławe, z sercowatą nasadą i karbowanym brzegiem. Po rozwinięciu są przez krótki czas koloru purpurowego do karminowego, szybko zielenieją. Latem spód liści o odcieniu niebieskawo zielonym. Jesienią ładnie żółte. W wilgotne dni opadłe liście wydzielają aromatyczny zapach. Zimą jednoroczne pędy są czerwone. Kora szara, płasko spękana.