|
|
| Cechy: |
| Zapotrzebowanie na światło: |
| | Okres kwitnienia: |
nieokreślony |
| Wysokość: |
pow. 200 cm |
| Mrozoodporność: |
strefa 6A |
Dodatkowe cechy: jadalna, podatna na cięcie, pożytek dla pszczół, ciernista i kolczasta, gleba świeża, gleba przeciętna, gleba obojętna, gleba zasadowa, gleba ciężka, gleba rozluźniona, gleba lekka, pokrój smukłostożkowy, umiarkowanie rosnąca
|
|
Małe drzewo o przeciętnej sile wzrostu, osiągające do 12m wysokości, z pniem zaznaczonym prawie do wierzchołka. Ukośnie wzniesione gałęzie tworzą gęstą, wąsko stożkową koronę, z wiekiem nieco szerszą i luźniejszą, szerokości do 4m. Gatunek botaniczny gruszy drobnoowocowej pochodzi z Chin, u nas jest ona uprawiana prawie wyłącznie w odmianie Chanticleer. Rośnie na wszystkich glebach suchych do świeżych, przepuszczalnych, głębokich, o odczynie lekko kwaśnym do silnie zasadowego, przeciętnie żyznych, także gliniastych o konsystencji zbitej. Znosi dłuższe okresy niedoboru wody, a dzięki przystosowaniu do suchego, gorącego powietrza dobrze się sprawuje w klimacie miejskim. Lepiej rośnie w miejscach nasłonecznionych. Odmiana wartościowa przede wszystkim ze względu na wąski, bardzo regularny pokrój w połączeniu z ogólną żywotnością i odpornością na zarazę ogniową. Znosi dość dobrze nawet zabudowanie powierzchni gleby pod koroną. Korzeni się głęboko, a wąska korona dopuszcza dużo światła do ziemi, dzięki czemu grusza drobnoowocowa może być obsadzana niskimi krzewami i bylinami nie konkurując z nimi. Białe kwiaty szerokości 2cm pojawiają się bardzo licznie w IV/V. Owoce dojrzewają od VIII, są ± okrągłe i grube na 1cm, zielono-brązowe, słabo widoczne. Pozostają na gałęziach do początku zimy i są wtedy chętnie zjadane przez ptaki. Liście jajowate, długości do 12cm, rozwijają się równocześnie lub krótko po kwiatach. Latem są błyszczące i ciemnozielone, jesienią długo pozostają na drzewie i często dopiero w listopadzie przybierają spektakularny szkarłatny kolor.
|