Grusza pospolita

Silnie rozgałęziony krzew lub drzewo do 20m z raczej widną, wydłużoną koroną. Pień często skręcony, z charakterystycznie popękaną na liczne poletka ciemną korą. Występuje na dużych obszarach Europy w lasach liściastych, zaroślach śródpolnych i miedzach, ciepłych nasłonecznionych stokach. Odporne na suszę. W górach rośnie do wysokości ponad 1000m npm. Uważana za relikt polodowcowego optimum klimatycznego. Jest drzewem światłolubnym, w zacienieniu ulega konkurencji innych drzew i zamiera. Korzeni się głęboko i silnie. Drzewo o przeciętnej sile wzrostu, dosyć długowieczne - może dożywać 300 lat. Najstarszy krajowy egzemplarz mierzy 18m i liczy sobie 192 lat.
Grusza polna jest jednym z przodków gruszy uprawnej (Pyrus communis), której liczba odmian wynosi kilka tysięcy, lecz w przeciwieństwie do niej obecnie nie ma już większego znaczenia gospodarczego. W niektórych rejonach Europy zbiera się jeszcze jej owoce i suszy na słońcu. Drewno gruszy ma czerwone zabarwienie i jest na tyle twarde, że podczas obróbki powoduje szybkie stępianie narzędzi. W średniowieczu wykonywano z niego narzędzia precyzyjne a na owocach wypasano świnie oraz przerabiano je na soki i ocet. Jest cenionym surowcem w stolarstwie - przede wszystkim do wyrobu mebli. Uważane za najlepszy materiał w drzeworytnictwie. Jego odporność na warunki atmosferyczne jest niewielka, choć większa niż drewna kultywarów. Daje się barwić na ciemno i znajduje zastosowanie jako imitacja hebanu.
Blaszka liściowa jajowata lub okrągła, z wierzchu błyszcząca i ciemnozielona, brzegi drobno piłkowane. Jesienią liście przebarwiają się intensywnie na żółto lub czerwono. Kwiaty nieprzyjemnie pachną, pojawiają się w IV/V przed rozwojem liści w grupach po kilka sztuk na końcach krótkopędów. Śnieżnobiałe płatki ładnie kontrastują z czerwonymi pylnikami. Są wczesnym pożytkiem dla pszczół. Owoce dojrzewają w IX, są okrągłe lub odwrotnie jajowate, długości do 3 cm, żółtobrązowe, z licznymi komórkami kamiennymi. Są pożywieniem wielu ssaków, roznoszących w ten sposób jej nasiona. Prawdopodobnie już nikt nie wie, jak wygląda dzika grusza. Jest nawet wątpliwe, czy jeszcze istnieje w swojej pierwotnej formie. Już w prehistorycznych czasach bowiem człowiek dokonywał selekcji i do dnia dzisiejszego krzyżuje się ciągle z odmianami hodowlanymi. Niezbędna jest kombinacja szeregu cech pozwalających odróżnić gruszę dziką od uprawnej. Obecność cierni nie zawsze jest dobrym kryterium, gdyż bardzo stare drzewa mogą ich nie wytwarzać, z kolei zdziczałe potomstwo gruszy uprawnej często już w pierwszym pokoleniu ma ciernie. Liście gruszy polnej są zasadniczo mniejsze i wykazują stosunek długości do szerokości =1, podczas gdy u gruszy uprawnej ten stosunek wynosi >1. Ogonek jest często dłuższy od blaszki liściowej. Owoce są mniejsze, z reguły