Jarząb pospolity

Drzewo do wysokości 15m i luźnej koronie lub wysoki krzew o licznych przewodnikach. Krótkowieczne. Rozpowszechnione w prawie całej Europie łącznie z Islandią, oprócz większej części półwyspu Iberyjskiego i Europy południowo wschodniej. Pod względem warunków siedliskowych jarząb pospolity jest niewybredny. Często spotykany na obrzeżach lasów, w zaroślach, żywopłotach.
Jedno z ważniejszych drzew w biocenozach leśnych. Różne jego części stanowią pożywienie dla ponad 160 gat. owadów, ptaków i ssaków. W średniowieczu pułapki na ptaki zastawiano głównie w jarzębinie. Poza tym posiadała ponoć moc odpędzania czarownic. Bogata w garbniki kora (pod tym względem przewyższa nawet korę dębu) stosowana była w garbarniach. Sadzona jest także chętnie w ogrodach i parkach ze względu na piękne czerwone ubarwienie jesienne liści oraz owoce zdobiące drzewo jeszcze długo po opadnięciu tych pierwszych. Owoce cierpkie, nie nadają się do spożycia na surowo (w większych ilościach lekko trujące!), sporządza się z nich przetwory jak soki i marmolady oraz nalewkę jarzębiak.
Na młodych pędach znajdują się gęsto białawo owłosione, wydłużone i spiczaste pąki. Liście skrętoległe, nieparzystopierzaste, złożone z 6 do 8 par lancetowatych i piłkowanych listków koloru matowozielonego oraz listka szczytowego. Z wierzchu listki rzadko owłosione, a od spodu gęsto. Zabarwienie jesienne od żółtego do czerwonego. Kwiaty pojawiają się w V w postaci płaskich baldachogron złożonych z licznych kwiatów z płatkami koloru kremowobiałego. Owoce dojrzewają od VIII, w kolorach od pomarańczowoczerwonych do koralowoczerwonych i, jeśli nie zostaną zjedzone przez ptaki, mogą pozostawać na gałęziach przez całą zimę. Kora gładka, srebrzystoszara, dopiero na starość ciemniejąca i spękana.