Jesion wyniosły

Jedno z najwyższych rodzimych drzew osiągające maks. do 40m wysokości. Występuje pospolicie w niemal całej Europie prócz półwyspu Iberyjskiego i północy półwyspu Skandynawskiego, a także na Kaukazie i w Turcji. U drzew w gęstym rozstawie pień strzelisty, korona wysoko osadzona ze wzniesionymi gałęziami, drzewa wolno stojące z niżej osadzoną, szerszą koroną. Rośnie szybko, lubi gleby żyzne, wilgotne i głębokie. W środowisku naturalnym najczęściej występuje wzdłuż cieków i zbiorników wodnych, nie tworzy jednak litych drzewostanów. Dożywa średnio 300 lat. Najstarszy krajowy okaz liczy sobie 404 lata przy obwodzie 715 cm, a najwyższy osiągnął 40m (wg C. Pacyniaka '84). Jest jedynym przedstawicielem rozpowszechnionego w Azji, Ameryce Północnej i basenie Morza Śródziemnego rodzaju Fraxinus, któremu po epokach lodowych i wypiętrzeniu Alp oraz Karpat udało się ponownie zasiedlić Europę Środkową. Wytrzymałe, ciężkie oraz twarde a jednocześnie elastyczne drewno użytkowane było od tysięcy lat - już u Homera walczący u wrót Troi używali włóczni z drewna jesionowego. Oprócz tego wyrabiano z niego wszelkiego rodzaju przyrządy niezbędne w gospodarstwie domowym (widły, zęby do grabi, obręcze kół itd.). Dzisiaj znajduje bardziej pokojowe zastosowanie w meblarstwie i na parkiety. Na wolnym powietrzu średnio trwałe. W warunkach niezmiennie suchych jego trwałość wynosi 500 lat, a w niezmiennie wilgotnych 10 lat. Rzemieślnicy rozróżniają dwa rodzaje drewna jesionowego - wyżej ceniony szerokosłoisty tzw. jesion ogrodowy o wyższej wytrzymałości oraz wąskosłoisty tzw. jesion leśny, który jest jednak łatwiejszy w obróbce.
Drzewo jednopienne lub dwupienne. Kwiaty rozdzielnopłciowe lub obojnacze, rozwijają się w IV na jeszcze gołych drzewach i są zapylane przez wiatr. Wykształcają się z nich oskrzydlone orzeszki zwisające w pęczkach. Dojrzałe liście ciemnozielone, nieparzystopierzaste, złożone z 7 - 13 brzegiem piłkowanych i zaostrzonych na końcu listków. Dawniej służyły za pokarm dla bydła. Wiosną jako ostatnie z krajowych drzew wypuszcza nowe pędy, jesienią za to najdłużej pozostaje zielone, a liście przed opadnięciem przebarwiają się przeważnie tylko nieznacznie. Kora matowo szara, początkowo gładka, później płytko rzeźbiona. Zimą na pędach widać charakterystyczne nakrzyżległe czarne grube pąki.