Jodła pospolita

Najwyższe europejskie drzewo osiągające do 50m wysokości. Pojedyncze okazy potrafią ponoć dorastać do prawie 70m przy średnicy pnia ponad 3m. Korona wąsko piramidalna, ciemnozielona. Gałęzie są rozmieszczone na prostym pniu równomiernie okółkowo i odstają pod kątem ± prostym. Jest to drzewo górskie i obejmuje swym zasięgiem wszystkie większe masywy górskie Europy z klimatem umiarkowanym, unikając zarówno terenów północnych jak i kontynentalnych na wschodzie. Na korzystnych stanowiskach jodła biała wytwarza do 100% masy drzewnej więcej niż świerk pospolity. Ma jednak wyższe wymagania odnośnie wilgotności, ciepła i gleby niż świerk czy sosna. Jest gatunkiem lasotwórczym i tworzy lite drzewostany. Jest długowieczna i może dożywać kilkuset lat. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 51m i ma 291 lat (wg C. Pacyniaka '84).
Obecna populacja europejska jodły białej wywodzi się z trzech obszarów - Hiszpanii, Włoch i Bałkanów, dokąd jodła została zepchnięta podczas epok lodowcowych. Zaczyna rosnąć szybko dopiero po kilkunastu latach, a wzrost na wysokość ustaje w wieku ok. 200 lat. Później na czubku wytwarza się tzw. bocianie gniazdo. Jodła jest bardzo cienioznośna i przez wiele lat może wyczekiwać w cieniu innych drzew. Nie rośnie wtedy w górę, lecz rozpościera swe gałęzie na boki, wytwarza typ igieł cieniowych i do minimum redukuje funkcje życiowe. Czasami takie wyczekiwanie może trwać nawet 100 lat. Gdy umiera jakieś wyższe drzewo i zaczyna docierać więcej światła, jodła może się po tym okresie jeszcze rozwinąć. Jej korzenie sięgają najgłębiej spośród rodzimych drzew iglastych. Prawie zawsze wytwarza korzeń palowy. Korzenie mają niskie zapotrzebowanie na tlen i mogą dlatego wnikać nawet w zbite podłoże. Głęboki system korzeniowy sprawia, że jodła biała jest bardziej od innych drzew iglastych odporna na działanie silnych wiatrów. W ostatnich dziesięcioleciach w całej Europie nastąpiło masowe zamieranie lasów jodłowych. Główną przyczyną było oczywiście zanieczyszczenie środowiska. Dzięki międzynarodowej współpracy, wprowadzeniu rygorystycznych przepisów i zmniejszeniu przede wszystkim emisji związków siarkowych do powietrza udało się powstrzymać ten proces i od około 10 lat można zaobserwować zdrowienie drzewostanów jodłowych. Zauważono jednak także brak odnawiania się jodły. Spowodowane jest to wzrostem liczebności zwierzyny płowej, a zatem i jej zwiększonym żerowaniem. Igły jodły są bardziej pożywne i lepiej przyswajalne od igieł świerka. Młode jodły mogą przetrwać zazwyczaj tylko pod osłoną ogrodzeń. Dla dawnych ludów jodła była drzewem o magicznym oddziaływaniu, symbolem siły i nadziei. Już w czasach przedchrześcijańskich podczas przesilenia zimowego ustawiano jodły. Chrześcijańska tradycja choinki bożonarodzeniowej rozpoczęła się w szesnastym wieku w Niemczech i stamtąd rozprzestrzeniła na cały świat. Drewno jodły jest koloru żółtawego do czerwonego. Jest miękkie i lekkie, nie zawiera przewodów żywicznych. Maszty statków wykonywano prawie wyłącznie z pni jodeł. Dzisiaj jest używane przede wszystkim jako drewno budowlane oraz w przemyśle papierniczym.
Igły osadzone na pędach prawie spiralnie. Są długości do 3cm, płaskie, na czubku zaokrąglone. Od spodu posiadają dwa paski nalotu. Pozostają na pędach 8-11 lat. Młode igły są bardzo wrażliwe na wiosenne przymrozki. Żółte kwiaty męskie zwisają licznie z zeszłorocznych pędów. Kwiaty żeńskie są wyprostowane, bladozielone, występują prawie wyłącznie na wierzchołku drzewa. Rozwijają się z nich skierowane ku górze szyszki o cylindrycznym kształcie, długości do 18cm. Większa ilość szyszek jest wytwarzana co 2-6 lat. Od IX odpadają łuski szyszek, a nasiona są roznoszone przez wiatr. Są sześć razy cięższe od nasion świerka, kanciaste, ciemnobrązowe i mocno zrośnięte ze skrzydełkiem. Puste osie po szyszkach pozostają na gałęziach. Dlatego nigdy nie znajduje się opadłych szyszek jodłowych.