Klon czerwony

Ładne i szybko rosnące drzewo wysokości przeważnie do ok. 20m, z koroną od okrągłej do owalnej i przewieszającymi się dolnymi gałęziami. Pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej i dorasta tam wyjątkowo ponad 35m przy grubości pnia do 1,5m. Klon czerwony jest bardzo mrozoodporny jednak z wszystkich gatunków drzew wschodniego wybrzeża ma największy zasięg północno-południowy i przecina kilka stref klimatycznych aż po tereny, gdzie zimą temperatura spada tylko nieznacznie poniżej 0°C. W północnej strefie występowania zajmuje tereny na wilgotnych równinach, obszarach zalewowych rzek i w podmokłych lasach na żyznych, luźnych i świeżych glebach. Na południu za to z reguły rośnie w miejscach bardziej suchych i skalistych. Jest często rośliną pionierską, w związku z czym występuje na otwartych przestrzeniach i wymaga pełnego oświetlenia. Gatunek ten ma zatem wysoką zdolność przystosowawczą, jednak nie znosi wapna w glebie. W Polsce rzadko spotykany.
Klon czerwony jest uprawiany głównie ze względu na intensywnie czerwone przebarwienie jesienne liści. To przede wszystkim on nadaje wtedy kolor lasom północnych USA i Kanady. W Europie jednak przebarwia się słabiej, przeważnie na żółto. Pod tym względem lepsze są jego odmiany, które także u nas dają spodziewany efekt. Zaleca się ostrożność przy wysadzaniu tego gatunku w miastach, gdyż jego korzenie mogą w poszukiwaniu wody zatykać rury kanalizacyjne. Korzeni się płytko i jest wrażliwy na zagęszczenie lub zabetonowanie powierzchni gleby pod koroną oraz suche i zanieczyszczone powietrze. Dlatego nadaje się przede wszystkim jako drzewo parkowe. Można pozyskiwać z niego syrop klonowy, daje go jednak mniej i gorszej jakości niż klon cukrowy. Pod względem drewna zaliczany do klonów miękkich, używane w Ameryce w przemyśle meblarskim i papierniczym.
U klonu czerwonego kolor czerwony występuje na prawie każdym etapie wegetacji. Zimową porą czerwone są jednoroczne pędy. Na długo przed wypuszczeniem liści zdobią go na przełomie III/IV liczne czerwone kwiaty w gęstych zwisających pęczkach. Wydzielają miodowy zapach. Także niedojrzałe owoce są czerwone, mają skrzydełka długości 1-1,5cm ustawione pod ostrym kątem. Opadają pod koniec V i od razu kiełkują. Roślina najczęściej jednopienna. Najmłodsze liście błyszczące, czerwono brązowe, później żywozielone, od spodu niebiesko zielone, przeważnie z trzema klapami i brzegiem odlegle ząbkowanym, długości 6-10cm. Kora szara.