Klon jesionolistny

Dwupienne drzewo osiągające do 20m wysokości, przeważnie znacznie niższe, z nieregularną, raczej szeroką koroną osadzoną na krótkim, często krzywym lub nawet pochylonym pniu albo też wielopniowe. Kora ciemnobrązowa, wąsko i płytko prążkowana. Na pniu często znajdują się okrągłe, wypukłe guzy, z których wybijają pędy odroślowe. Jego ojczyzną jest Ameryka Północna i Środkowa, gdzie występuje na żyznych i świeżych glebach.
Do Europy klon jesionolistny został sprowadzony pod koniec siedemnastego wieku jako drzewo ozdobne do parków i ogrodów. Szybko się jednak usamodzielnił i obecnie najczęściej zasiedla tereny ekologicznie zdegradowane jak place budów, opuszczone tereny przemysłowe, zaniedbane obejścia gospodarcze itp., inaczej niż w swej ojczyźnie także na glebach jałowych i suchych. Odporny na mrozy. Nasiona o dużej sile kiełkowania, rozmnaża się intensywnie i za młodu rośnie szybko, nierzadkie są przyrosty po 3m rocznie, tworząc gęste zarośla. Tylko wyjątkowo można go spotkać w zdrowych ekosystemach leśnych. Z pokroju jedno z brzydszych drzew, stosunkowo ładne są jeszcze okazy męskie na wiosnę, gdy są całe pokryte zwisami kwiatów. Drzewo krótkowieczne, łatwo ulega wykrotom. Drewno nie ma zastosowania przemysłowego, jest słabej jakości, pnie drzew często już po kilkudziesięciu latach zaczynają próchnieć od środka. Istnieje kilka odmian ogrodowych o różnej barwie liści.
Jedyny wiatropylny gatunek klonów! Kwiaty pojawiają się przed rozwojem liści w III. Męskie i żeńskie na długich zwisających szypułkach, płatków brak. Szczególnie kwiaty męskie wykazują dużą zmienność kolorów, od zielonożółtego do rubinowego, przy czym także same pylniki mogą być zupełnie inaczej ubarwione niż ich szypułki. Tak samo niedojrzałe nasiona prezentują całą gamę kolorystyczną od zielonej poprzez czerwoną do brązowej. Występuje również mnogość kształtów orzeszków i skrzydełek, czasami fantazyjnie powykręcanych. Nasiona zwisają w pęczkach, dojrzewają od IX, są wtedy koloru brudno słomianego i kiełkują na wiosnę następnego roku, ale często pozostają na gałęziach jeszcze do początku lata. Liście długości do 15 cm, z wierzchu zielone, od spodu jaśniejsze, złożone przeważnie z 3 (liście wiosenne) do 5 (liście późniejsze) zaostrzonych na szczycie i grubo ząbkowanych listków. Szczególnie pod koniec lata brzydkie, z bokami podwiniętymi. Jesienią bladożółte. Młode pędy są gładkie, w kolorze zielonym bądź też sinym lub fioletowym od nalotu woskowego.