Klon polny

Średniej wysokości drzewo osiągające 20m lub wysoki krzew. Wytwarza gęstą, szeroką i regularnie okrągłą koronę. Drzewo rodzime, ale w naturze dość rzadko spotykane, częściej jako drzewo parkowe i uliczne. Nie występuje na Warmii, Mazurach i Podlasiu - jest to jego północno-wschodnia granica zasięgu. Jego ojczyzną jest Europa, Kaukaz i północna Afryka. Zasiedla lasy mieszane, składnik zarośli śródpolnych, także na gorszych glebach. Jest cienioznośny i rośnie wolno. Bardzo elastyczny, jeśli chodzi o stanowisko. Osiąga wiek do 150 lat, wyjątkowo także do 300. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 24m i ma 182 lat (wg C. Pacyniaka '84).
Klon polny po ścięciu dobrze odbija i z tego powodu dawniej był użytkowany na karmę dla zwierząt, a obecnie stosowany na cięte żywopłoty. Toleruje także niewielkie zasolenie gleby i może być stosowany do obsadzania terenów wielkomiejskich wzdłuż ruchliwych ulic, ale też na wolnej przestrzeni, gdyż jest odporny na działanie wiatrów. Posiada najciemniejsze drewno z rodzimych klonów o kolorze lekko czerwonym i o większej gęstości, elastyczne, ciężkie i twarde. Zastosowanie podobne do klonu pospolitego, jednak ze względu na małą podaż drewna nie ma takiego znaczenia gospodarczego. Ma wysoką wartość kaloryczną, a pozyskiwany z niego węgiel drzewny jest dobrej jakości. Klonom od zawsze przypisywano magiczną moc. Opiekowały się żywymi i zmarłymi. Umierających kładziono na "grobowej desce" z niemalowanego drewna klonowego. Aby odpędzić złe moce pukano w nią. Stąd wzięły się takie powiedzenia jak "dochować wiary do grobowej deski" i "odpukać w niemalowane drewno".
Liście szerokości ok. 8cm, nakrzyżległe, długoogonkowe, z przeważnie pięcioma zaokrąglonymi klapami sięgającymi do połowy blaszki. Z wierzchu ciemnozielone, od spodu szarozielono owłosione, jesienią soczyście żółte. Dojrzałość płciową osiąga w wieku 15-25 lat. Kwiaty jednopłciowe lub obojnacze, żółtozielone, rozwijają się razem z liśćmi w V. Są zebrane w pęczki po 4-16 sztuk. Bogate w nektar. Skrzydlaki tworzą mniej więcej kąt prosty i są długości ok. 3cm, dojrzewają jesienią. Pień często nieco wykrzywiony, kora lekko spękana.