Klon pospolity

Jedno z najpospolitszych i ładniejszych krajowych drzew leśnych powszechnie stosowane także do zadrzewień miejskich. Występuje w prawie całej Europie oprócz półwyspu Iberyjskiego, Wysp Brytyjskich i północnej Skandynawii. Klon pospolity jest dosyć elastyczny, jeśli chodzi o warunki siedliskowe, ale preferuje gleby żyzne i nie za suche. W naturze jest składnikiem wielogatunkowych lasów liściastych. Rośnie dość szybko, łatwo wytwarza prosty pień oraz regularną, szeroką i gęstą koronę, jest długowieczny. Najwyższy krajowy okaz liczy sobie 187 lat, ma 353cm obwodu i 30,5m wysokości (wg C. Pacyniaka '84).
Klon pospolity dwukrotnie w ciągu roku zwraca na siebie uwagę - wczesną wiosną, gdy podczas kwitnienia drzewa odcinają się od tła żółto zielonkawym kolorem (po przekwitnięciu wierzb kwiaty klonu pospolitego są podstawowym i cennym pożytkiem dla pszczół i dają duże ilości miodu) oraz jesienią, gdy liście przybierają kolor od żółtego do intensywnie czerwonego, w zależności od stanowiska i rośliny. Opadłe liście dobrze użyźniają glebę i zapobiegają jej zakwaszeniu. Z młodych liści przygotowywano dawniej sałatki. System korzeniowy mocny, penetrujący, rozluźnia ziemię a jednocześnie przeciwdziała erozji. Wyhodowano ok. 80 odmian ozdobnych. Drewno klonu zwyczajnego jest dość twarde, ale nieodporne na warunki atmosferyczne. W warunkach niezmiennie suchych jego trwałość wynosi 1000 lat, ale na wolnym powietrzu rozkłada się już po 10 latach. Jest elastyczne i łupliwe, koloru lekko brązowego, wykazuje skłonności do pękania podczas suszenia, ma zastosowanie podobne do klonu jaworu.
Kora cienka, brązowa z wzdłużnymi rowkami. Pąki czerwone. Rozdzielnopłciowe kwiaty w szczytowych wiechach, pojawiają się przed rozwojem liści w IV. Rozwijają się z nich płaskie skrzydlaki rozstawione pod kątem ok. 160°, dojrzewające od X. Są rozsiewane przez wiatr. Liście naprzeciwległe, przeważnie 5-klapowe z zaostrzonymi końcami, pojawiają się w trakcie okresu kwitnienia, początkowo jasnozielone, delikatne, w trakcie sezonu ciemnieją, blaszka standardowo o szerokości 10 do 15cm osadzona na ogonku tej samej długości. Na młodych, bujnych pędach blaszka liściowa często osiąga jednak rozmiary do 30cm. W ciągu lata na liściach pojawiają się ciemne plamki wywoływane przez grzyby.