Klon srebrzysty

Dwupienne drzewo osiągające 30m wysokości z rozłożystą koroną osadzoną na stosunkowo cienkim pniu. Pochodzi ze wschodnich terenów USA i został sprowadzony do Europy w pierwszej połowie osiemnastego wieku jako drzewo ozdobne. Naturalnym jego stanowiskiem w ojczyźnie są najczęściej lasy łęgowe jednak w uprawie znosi dobrze także suszę. Dlatego był do niedawna często wysadzany w miastach wzdłuż ulic, do czego się jednak z powodu wspomnianego wyżej kształtu korony nie nadaje. Ponadto jego korzenie mają tendencję do wysadzania płyt chodnikowych. Najlepszym dla niego stanowiskiem są parki. Niewskazane jest także wysadzanie na otwartych przestrzeniach, gdyż w ciągu kilkunastu lat rozbudowuje swą koronę a pień jakby nie "nadąża" z przyrostem na grubość, co jest powodem wykrotów podczas wichur. Dopiero u drzew kilkudziesięcioletnich pień odnajduje równowagę z koroną. Rośnie szybko i jest krótkowieczny. Toleruje prawie każdy rodzaj gleby oprócz wapiennych.
Pomimo swojej łacińskiej nazwy nie pozyskuje się z niego słodkiego syropu. Jednakże to podobieństwo brzmienia nazwy do klonu cukrowego sprawia, że jest z nim często mylony nawet przez szkółkarzy. Istnieje około 90 odmian różniących się głównie kolorem i kształtem blaszki liściowej. Drewno jest mało twarde i średnio wytrzymałe, nie jest odporne na szkodliwe działanie grzybów i na ataki szkodliwych owadów. Główne zastosowania to meble, boazerie, elementy stolarskie do użytku wewnątrz, drzwi, instrumenty muzyczne, elementy toczone.
Blaszka liściowa najczęściej z pięcioma ostro zakończonymi klapami o brzegu pojedynczo lub podwójnie piłkowanym, osadzona na ogonku nierzadko barwy czerwonej. Strona wierzchnia liścia jasnozielona, spód szary lub srebrzysty. Jesienią żółkną. Kwiaty czerwone, pojawiają się wcześnie przed rozwojem liści w III-IV, bardzo liczne - ubarwiają całą koronę. Owoce początkowo zielone dojrzewają szybko w V-VI przybierając barwę słomianożółtą, często jeden z orzeszków niewykształcony. Kiełkują od razu po opadnięciu na ziemię i jak na klon nietypowo, bo hypogeicznie (liścienie pozostają w glebie). Siewki mogą przed zimą osiągnąć do 30cm wysokości. Korona niezbyt gęsta. Boczne gałęzie opadają sięgając niekiedy ziemi. Dzięki srebrzystemu zabarwieniu korony jedno z ładniejszych drzew parkowych. Kora początkowo gładka i szara, z wiekiem ze wzdłużnymi płytkimi rowkami.