Kolcowój pospolity
(łac. Lycium barbarum L.)
|
|
| Cechy: |
| Zapotrzebowanie na światło: |
| | Okres kwitnienia: |
nieokreślony |
| Wysokość: |
pow. 200 cm |
| Mrozoodporność: |
strefa 5B |
Dodatkowe cechy: jadalna, trująca, podatna na cięcie, pożytek dla pszczół, ciernista i kolczasta, dająca rozłogi, gleba świeża, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba jałowa, gleba obojętna, gleba rozluźniona, gleba lekka, pokrój rozłożysty, pokrój pnącze, pokrój zwisły
|
|
Ciernisty krzew wysokości 1-3m z łukowato wygiętymi pędami, czasami też wspinający się po podporach. Na długopędach liście skrętoległe, na krótkopędach w rozetkach, lancetowate i obustronnie szarozielone. Między VI a X pojawiają się licznie fioletowe kwiaty. Owoce to czerwone, błyszczące jagody utrzymujące się przez zimę. Wbrew rozpowszechnionej nawet w podręcznikach drzewoznawstwa opinii wydaje się jednak nie być trujący. Pod względem medycznym nieistotne ilości trucizny mogą być zawarte ew. w jego liściach, natomiast owoce są według różnych danych jadalne. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że blisko spokrewniony z nim inny gatunek azjatycki Lycium chinense jest w Chinach uprawiany i jego liście są spożywane w sałatkach, a owoce jadane na surowo lub przerabiane na soki i wino. Są bogate w witaminę C, karoteny, aminokwasy i mikroelementy. Na zachodzie Europy można już nawet kupić w sklepach ze zdrową żywnością sok z jego owoców.
Kolcowój szkarłatny został sprowadzony do Europy na początku osiemnastego wieku z Chin. W Polsce występuje dość często zdziczały w miastach. Rośnie szybko i szeroko się rozrasta, ma małe wymagania glebowe i wilgotnościowe. Dlatego też jest stosowany w rekultywacji terenów zdegradowanych i umacnianiu skarp.
|
|