Kolkwicja chińska

Wyprostowany krzew wysokości i szerokości do 3m z przewieszającymi się gałęziami. Jego ojczyzną są Chiny. Jedyny gatunek w rodzaju. Średnio odporny na polskie zimy. Preferuje stanowiska słoneczne do lekko zacienionych. Nie ma szczególnych wymagań glebowych. Na podłożu zbyt żyznym wykształca mniej kwiatów. Są one podobne do kwiatów Weigelii, ale mniejsze. Krzew dotychczas słabo znany, zwracający na siebie uwagę niezwykłym bogactwem kwiatów i zasługujący na szersze rozpowszechnienie. Ekologicznie i zdobniczo wartościowy. Wydzielany przez kwiaty słodki zapach zwabia licznie owady, są dobrym pożytkiem dla pszczół. Rozwijają się w V/VI, pojedyncze kwiaty mają dzwonkowaty kształt, są długości ok. 1,5cm, różowobiałe, zebrane w kwiatostany po kilkanaście sztuk i pokrywają gęsto cały krzew. Owoce są suche i niepozorne, rudo owłosione. Kolkwicja jest ozdobna także zimą - na grubych pędach kora łuszczy się papierowato długimi pasmami. Może być sadzona pojedynczo lub w żywopłotach ochronnych. Dobrze komponuje się z żylistkami, lilakami i jaśminowcami.
Liście długości ok. 5cm, jajowate, na krótkich ogonkach, z wyciągniętym końcem, odlegle ząbkowane i omszone. Jesienią czerwonawobrązowe.