Leszczyna turecka

Średniej wysokości drzewo do ok. 20m z pniem rozgałęziającym się przeważnie nisko nad ziemią na kilka wzniesionych pędów i szarą spękaną korą. Ojczyzną leszczyny tureckiej są górskie lasy Europy południowo wschodniej i Azji Mniejszej. Rośnie wolno i toleruje szerokie spektrum gleb z wyjątkiem podmokłych. Jest wytrzymała na suszę i bez problemów znosi nasze zimy.
Dzięki regularnemu pokrojowi wąsko lub szerokostożkowej korony jedno z najpiękniejszych drzew parkowych naszego klimatu. Dla właściwego rozwoju korony powinna być sadzona pojedynczo z dobrym dostępem światła słonecznego ze wszystkich stron. Dzięki gęstemu ulistnieniu i odporności na wiatr nadaje się na pasy wiatrochronne. Sprawdza się także jako drzewo uliczne. Dobrze rozwinięty system korzeniowy umożliwia przesadzanie nawet kilkunastoletnich okazów. Zasadniczo uprawiana dla wartości ozdobnych, ale posiada także smaczne owoce wielkości naszej dzikiej leszczyny pospolitej. Do celów sadowniczych uzyskano także mieszańce obu tych gatunków oferowane w handlu jako kultywary. Drewno leszczyny tureckiej jest mocne i wytrzymałe, używane do wyrobu mebli.
Kwiaty podobne do leszczyny pospolitej, pojawiają się później w III. Kotki męskie są brązowe i nieco dłuższe, żeńskie posiadają duże karminowego koloru znamię. Roślina jest samopylna i wiatropylna. Orzechy osadzone głęboko w postrzępionej, klejącej okrywie i zebrane po kilka sztuk w zwisające kuliste pęczki, które opadają w całości w IX/X. Liście większe, z bardziej postrzępionym brzegiem i dłuższym ogonkiem niż nasz rodzimy gatunek. Jesienią o ciepłym żółtym ubarwieniu.