Lipa drobnolistna

Rodzime drzewo liściaste osiągające przeciętnie wysokość 30m i wytwarzające gęstą, zaokrągloną, piramidalną koronę na prostym pniu, z korą na początku gładką i szarą, w fazie dojrzałej zaś wzdłużnie spękaną. Obszar występowania lipy drobnolistnej obejmuje duże obszary Europy oprócz krańców północnych i południowych. Zasiedla niziny jak i pogórza na glebach lekko kwaśnych, raczej ubogich, z klimatem kontynentalnym - o małej ilości opadów. Drzewo o przeciętnej sile wzrostu, długowieczne, może dożywać kilkuset lat i osiągać średnicę pnia 2m. Najwyższy krajowy egzemplarz lipy drobnolistnej mierzy 35m i ma 517 lat (wg C. Pacyniaka '84).
Jedno z ładniejszych i powszechnie znanych krajowych drzew, jednak wbrew pozorom w stanie dzikim niełatwo je spotkać i nie jest gatunkiem lasotwórczym. Jest to spowodowane wielowiekową eksploatacją i wyniszczaniem przez człowieka tego gatunku, chociaż prawie wszystkie ludy europejskie otaczały go czcią, np. u Słowian i Germanów lipa była poświęcona bogini płodności. Jak ważnym dla naszych przodków było ono drzewem świadczy chociażby nazwa miesiąca lipiec. Już antyczni Grecy i Rzymianie sadzili lipy w celu ocieniania swych domostw. Drewno lipy jest lekkie i miękkie, na wolnym powietrzu nietrwałe. W średniowieczu służyło dlatego głównie do wyrobu przedmiotów gospodarstwa domowego. Jest ulubionym i od niepamiętnych czasów stosowanym materiałem rzeźbiarzy i snycerzy, gdyż jest mało łupliwe. Co ciekawe jako surowiec pojawia się w sztuce po dłuższej przerwie dopiero w piętnastym wieku. Klawisze fortepianów są wytwarzane z drewna lipowego. Liście służyły za karmę dla zwierząt, a z kory uzyskiwano łyko, z którego wyplatano liny, siatki, worki i buty. Do dziś kwiat lipy jest stosowany w przemyśle zielarskim jako środek napotny. Jest także podstawową rośliną drzewiastą pszczelarzy.
Liście skrętoległe, dość małe, o kształcie sercowatym (cordata), z wyciągniętym czubkiem. Krawędzie drobno piłkowane. Jesienią liście intensywnie żółte. Obupłciowe kwiaty rozkwitają pod koniec VI i na początku VII. Jako jedyne spośród lip +/- stojące i wzniesione ponad liście. Bardzo miododajne i ładnie pachnące. Rzesze oblatujących stare drzewo owadów wytwarzają wówczas głośny szum. Kwiatostany złożone zazwyczaj z kilku kwiatów na długim ogonku zrośniętym z rozszerzoną podsadką. Owoce - orzeszki, okrągłe, gładkie i cienkościenne (można je zgnieść w palcach) dojrzewają jesienią.