Morwa biała

Niskie drzewo osiągające do 15 wysokości, z gęstą i szeroką koroną i nieregularnie rozgałęzionym pniem. W miejscach zacienionych pokrój luźniejszy i bardziej strzelisty. Kora za młodu gładka i ciemnoszara, później brązowieje i robi się głęboko rzeźbiona. Ma małe wymagania glebowe i jest dość odporna na suszę i mrozy. Najwyższy krajowy okaz liczy sobie 237 lat, ma 412cm obwodu i 18m wysokości (wg C. Pacyniaka '84) i jest tym samym jednym z najwyższych drzew morwowych w Europie.
Pierwotnym obszarem występowania morwy białej jest Azja Centralna i Wschodnia, jednak w ciągu trwającej kilka tysięcy lat uprawy jej zasięg znacznie się poszerzył. Od najdawniejszych czasów ludy azjatyckie używały świeżych lub suszonych i zmielonych owoców morwy do słodzenia i barwienia potraw i napojów. Są jadalne, miękkie i słodkie, najlepsze przed osiągnięciem pełnej dojrzałości, gdy zachowały trochę kwaskowatości, później lekko mdłe, nadają się także na przetwory, wino, etc. Należy unikać sadzenia przy chodnikach drzew z ciemnymi owocami, które bardzo brudzą. Jednak najważniejsze zastosowanie znalazły liście morwy jako pokarm dla gąsienic motyli jedwabników, z których kokonów otrzymuje się jedwab naturalny - najszlachetniejsze z włókien naturalnych. Jedwab zaczęto wykorzystywać około 4500 lat temu w Chinach i moda na niego trwała nieprzerwanie do połowy dwudziestego wieku, kiedy to rozpowszechniły się włókna sztuczne i syntetyczne. Także Polska posiada tradycję produkcji jedwabiu, a okres świetności przypada na lata międzywojenne, kiedy to w podwarszawskim Milanówku powstały zakłady jedwabnicze. Oprócz badań nad jedwabnikiem prowadzono tam też selekcję morwy i uzyskano odmianę o dwukrotnie większych liściach. W okolicach Milanówka, szczególnie we wsi Żółwin znajdowały się liczne plantacje drzew morwowych, obecnie już nie istniejące. Wraz z zaniechaniem hodowli jedwabników przestano także sadzić morwy, niegdyś szczególnie częste w krajach Europy południowej i dziś jest spotykana głównie jako drzewo parkowe. Ze względu na szybkość wzrostu i dobre odbijanie po ścięciu stosowana często na strzyżone co kilka lat żywopłoty.
Liście skrętoległe na kilkucentymetrowych ogonkach, rozwijają się późno na wiosnę. Blaszka liściowa o ładnym, jasnym odcieniu zieleni, lekko zaostrzona, nieregularnie piłkowana, nie podzielona lub też głęboko klapowana, długości około 8cm. Na bujnych długopędach liście także znacznie większe. Można rozróżnić dwa fenotypy morwy - pierwszy przebarwia się jesienią na kolor złocisto żółty i gubi liście już pod koniec września, u drugiego liście pozostają znacznie dłużej zielone, wybarwiają się mniej intensywnie i opadają dopiero w połowie listopada. Morwa jest rośliną najczęściej jednopienną, kwiaty są rozdzielnopłciowe, rzadko obojnacze, pojawiają się w V. Kotki męskie długości do 4cm zwisają w pękach po kilka sztuk, kwiaty żeńskie zaokrąglone i sterczące. Owoce podobne kształtem i wielkością do owoców jeżyn dojrzewają od końca VI do VIII i w zależności od danej rośliny mają kolor od mlecznobiałego do fioletowoczarnego.