Oczar wirginijski

Osiągający do 5m wysokości i 3m szerokości krzew o wyprostowanych pędach i rozłożystej koronie. Pochodzi z lasów liściastych atlantyckiego wybrzeża Ameryki Północnej od Kanady aż po Florydę i Texas. Do Europy został sprowadzony w roku 1736. Wymaga gleby świeżej, żyznej i przepuszczalnej w wystawie słonecznej lub lekko zacienionej, osłoniętej od wiatru. Oczar wirginijski najlepiej prezentuje się na tle ciemnej zieleni iglaków. Nie należy go obsadzać zbyt gęsto innymi roślinami, gdyż na konkurencję w obszarze korzeni reaguje słabszym wzrostem. Wolny wzrost i luźna struktura krzewów czyni przycinanie zbędnym, zaś mocnego przycinania w ogóle nie toleruje. Niezwykłą cechą tego gatunku jest okres kwitnienia przypadający na późną jesień. Z tego też powodu kwiaty mniej się rzucają w oczy niż u innych gatunków, gdyż kolorystycznie odpowiadają jesiennemu ubarwieniu liści.
Rodzina oczarowatych należy do najstarszych roślin okrytozalążkowych na ziemi. Pierwsi jej przedstawiciele pojawili się w środkowej kredzie przed 100 milionami lat. Oczar ma długą tradycję w lecznictwie i był już używany przez Indian, którzy żuli jego korę i przygotowywali wywary z liści. Wyrabiali z niego oprócz tego także łuki i różdżki. We wszystkich częściach rośliny są zawarte olejki eteryczne, garbniki i flawonoidy. Jego ekstrakty działają przeciwzapalnie, obkurczająco i przeciwkrwotocznie. Czyni go to popularnym składnikiem płynów po goleniu i kremów na podrażnioną skórę lub źle gojące się rany. Wewnętrznie jest stosowany przy zapaleniach dziąseł i zaburzeniach przewodu pokarmowego.
Liście długości 8-15cm, odwrotnie jajowate i krótko zaostrzone, u podstawy asymetryczne. Zabarwienie jesienne żółte. Kwiaty jasnożółte, nieprzyjemnie pachnące, rozwijają się w X-XI, na krótko przed albo równocześnie z opadaniem liści. 4 płatki korony w kształcie tasiemek długości do 1,5cm, kielich wewnątrz żółtobrązowy. Owoce dojrzewają dopiero pod koniec następnego lata. Nasiona są wyrzucane przez torebki owocowe na odległość kilku metrów.