Orzech ajlantolistny

Niezbyt wysokie drzewo osiągające u nas do 20m, przeważnie jednak niższe, a na stanowiskach nasłonecznionych często szersze niż wyższe, z pniem rozdzielającym się na kilka gałęzi nisko nad ziemią. Korona luźna i ażurowa. Pochodzi z umiarkowanej strefy klimatycznej Japonii. Drzewo witalne, na glebach żyznych i świeżych za młodu rośnie bardzo szybko osiągając przyrosty ok. 1m rocznie, całkowicie odporne na polskie warunki klimatyczne i niewrażliwe na choroby.
Drewno orzecha japońskiego jest mocne i elastyczne dzięki czemu drzewa są odporne na działanie silnych wiatrów. Rzadko jednak wytwarzają jeden przewodnik i podobnie jak skrzydłorzech nie znajdują z tego powodu zastosowania przemysłowego. Wiosną wcześniej od innych orzechów zaczynają wypuszczać pędy, ale też jesienią szybciej tracą listki, choć osie liściowe mogą się częściowo utrzymywać jeszcze długo na gałęziach. Atrakcyjne drzewo do dużych ogrodów ze względu na egzotyczny wygląd dużych liści i zwisające w kłosach owoce. Orzechy generalnie są samopylne, ale więcej owoców lepszej jakości uzyskuje się, jeśli następuje zapylenie krzyżowe. Jako dawca pyłku może służyć także orzech włoski lub szary, z tym drugim orzech japoński daje nawet mieszańce. W USA i Kanadzie znajduje na małą skalę zastosowanie jako drzewo owocowe - istnieją wyselekcjonowane odmiany. Liście wszystkich gatunków orzechów działają nieco odstraszająco na komary. Orzechy należą do drzew źle znoszących przycinanie gałęzi, rany trudno zarastają korą i w późniejszym wieku często drzewo zaczyna próchnieć od tego miejsca. Wytwarzają długi i wrażliwy korzeń palowy utrudniający przesadzanie.
Liście długości do 1m, złożone z kilkunastu miękko owłosionych listków. Kwiatostany męskie długości do 30cm, znamiona kwiatów żeńskich koralowoczerwone. Owoce do ok. 4cm długości, lekko jajowate i lepkie, zebrane w kłosa do kilkunastu sztuk. Dojrzewają najwcześniej spośród orzechów, bo już na początku IX.