Orzesznik gorzki

Wysokie drzewo osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 30m, u nas rzadko osiąga takie rozmiary. Korona o kształcie szerokostożkowym, a pień szary, bez łuszczącej się kory. Występuje na wilgotnych, żyznych glebach we wschodnich i centralnych stanach USA. Rośnie szybciej od innych orzeszników i lepiej się od nich przystosowuje do mniej korzystnych warunków, jest jednak bardziej światłożądny. Także najbardziej mrozoodporny spośród orzeszników.
Najładniejszy z orzeszników, jeśli chodzi o pokrój drzewa i kształt liści. Zazielenia się dopiero późną wiosną, jednak daje wtedy głęboki cień. Jak mówi sama nazwa, jego orzechy są gorzkie i niejadalne dla ludzi. Nawet wiewiórki niechętnie się nimi żywią, podobno jedynie jeleniom nie przeszkadza smak. Niegdyś wytłaczano z nich za to olej używany w lampach naftowych i jako środek leczniczy do nacierania przy reumatyzmie. Drewno ciężkie, o właściwościach i zastosowaniu podobnym do innych orzeszników. Rodzaj Carya występuje obecnie w stanie dzikim jedynie w Ameryce Północnej (sekcja Carya i Apocarya) i Azji Południowo Wschodniej (sekcja Sinocarya). W trzeciorzędzie różne gatunki orzeszników rosły także w Europie, w tym na obszarze dzisiejszej Polski. Ochłodzenie klimatu pod koniec trzeciorzędu i w efekcie kolejne fazy epok lodowych doprowadziły do wymarcia całego rodzaju, nie będącego w stanie dostatecznie szybko przesunąć swego areału występowania bardziej na południe.
Liście długości do 25cm składają się z 7-11 listków od owalnego do lancetowatego kształtu o brzegach drobno piłkowanych. Jesienią żółte. Kwiaty rozdzielnopłciowe, IV/V. Owoce w zielonych okrywach dojrzewają w X, małe - do 3cm, często w dużych ilościach. Orzechy gładkie, z cienką skorupą i ostrym czubkiem. Orzesznik gorzki należy do tej samej sekcji co pekan i jest z nim blisko spokrewniony, co można poznać np. po większej ilości listków, cieńszych pędach i cienkich okrywach orzechów.