Orzesznik siedmiolistkowy

Duże drzewo z dość wąską, cylindryczną koroną osadzoną na prostym pniu wolnym od gałęzi zazwyczaj do połowy wysokości. Kora charakterystycznie łuszcząca się podobnie jak u Carya ovata grubymi płatami, zwijającymi się na końcach. W swojej ojczyźnie może osiągać wysokość do 36m i grubość pnia do 1m, w Europie dochodzi do 30m. Pochodzi z północno wschodnich regionów Ameryki Północnej. Rośnie na rozległych równinach obszarów zalewowych wielkich rzek, szczególnie doliny rzeki Mississipi, gdzie dochodzi do corocznych wiosennych powodzi. Wymaga gleb świeżych i żyznych oraz pełnego dostępu do światła słonecznego. Rośnie wolno i jest długowieczny. Tworzy czasami drzewostany jednogatunkowe, ale częściej występuje wspólnie z klonem czerwonym, ambrowcem i różnymi dębami. W Polsce rzadko spotykany prawie wyłącznie w ogrodach botanicznych.
Orzesznik siedmiolistkowy rodzi największe orzechy spośród wszystkich orzeszników. Stanowią ważny składnik pokarmowy dla licznych zwierząt, szczególnie niedźwiedzi, wiewiórek, dzikich indyków, ale także oczywiście ludzi. Odkryto, że już Indianie utrzymywali małe plantacje tego orzesznika. W USA wyhodowano liczne odmiany owocowe do produkcji amatorskiej i komercyjnej. W stanie dzikim zaczyna obficie owocować w wieku kilkudziesięciu lat, za to także drzewa 300-letnie potrafią jeszcze obradzać. Ciemnobrązowe drewno jest twarde i sztywne i znajduje liczne zastosowanie przemysłowe, tradycyjnie było używane tam, gdzie ważna była wytrzymałość - na koła kolejowe. Jest najbardziej cenionym drewnem wśród orzeszników w związku z czym wyniszczone zostały rozległe obszary niegdysiejszego występowania tego drzewa. Posiada wysoką wartość kaloryczną - dobre na opał, a dym z niego nadaje mięsu charakterystyczny aromat. W Stanach orzesznik siedmiolistkowy jest także stosowany przy rekultywacji terenów poprzemysłowych, gdyż znosi wysokie stężenie metali ciężkich w glebie. W przeciwieństwie do gatunków z rodzaju Juglans, orzeszniki nie wydzielają do gleby substancji szkodliwych dla innych roślin rosnących w pobliżu, same są za to odporne na ich działanie i mogą być sadzone w sąsiedztwie orzechów.
Liście długości do 60cm złożone przeważnie z 7 listków. Ostatni z listków jest największy. Jesienią długo utrzymują żółte przebarwienie. Kwiaty rozdzielnopłciowe, podobne do orzesznika pięciolistkowego. Wszystkie orzeszniki amerykańskie krzyżują się ze sobą samoistnie. Owoce mają długość do 7cm i grubą zieloną okrywę pękającą po dojrzeniu nasienia na cztery części. "Orzech" jest spłaszczony bocznie, z wystającymi krawędziami i ostrym końcem. Skorupa gładka, jasna, gruba i trudna do rozłupania.