|
|
| Cechy: |
| Zapotrzebowanie na światło: |
| | Okres kwitnienia: |
nieokreślony |
| Wysokość: |
pow. 200 cm |
| Mrozoodporność: |
strefa 6B |
Dodatkowe cechy: podatna na cięcie, gleba świeża, gleba wilgotna, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba obojętna, gleba rozluźniona, gleba lekka, pokrój kulisty
|
|
Duże drzewo z szeroką koroną, mocnym pniem i wzniesionymi ku górze konarami, osiągające 35m wysokości. Najwyższy krajowy okaz liczy sobie 268 lat, ma 949cm obwodu i 33m wysokości (wg C. Pacyniaka '84). Pochodzenie tego gatunku platana wciąż jeszcze budzi kontrowersje, jednak zdaniem większości ekspertów jest to utrwalony mieszaniec amerykańskiego platana zachodniego i azjatyckiego platana wschodniego. Platan klonolistny jest drzewem długowiecznym, lubi stanowiska słoneczne i dobrze znosi upały, rośnie szybko na prawie każdej glebie, przy czym szczególnie dobrze się rozwija, jeśli poziom wód gruntowych znajduje się dość wysoko. Dlatego też w niektórych krajach Europy sadzono go wzdłuż cieków wodnych, podobnie jak wierzbę białą, topole, olchę, etc., w celu oznaczenia granic posiadłości i umocnienia ziemi. Wytrzymuje jednak dobrze także suche powietrze miejskie, zanieczyszczenia środowiska i ograniczoną przestrzeń ziemną, i często obsadzano nim dawniej ulice. Przez dłuższy czas pozostawał nieco w zapomnieniu i dopiero w ciągu ostatnich dziesięciu lat zaczęto go u nas znowu częściej wysadzać. Znosi też regularne, mocne przycinanie i można formować jego koronę. Przede wszystkim jest to jednak doskonałe drzewo do dużych parków.
Dość późną wiosną rozwijają się skrętolegle osadzone liście. Są podobne do liści klonu pospolitego. Mają one od trzech do pięciu zaostrzonych klap, brzegi grubo ząbkowane, osiągają 25cm długości i tyle samo szerokości i w pełni rozwinięte są intensywnie zielone i skórzaste, a jesienią żółte. Jednopłciowe kwiaty rozkwitają w IV/V. Kwiatostany mają postać kilkucentymetrowej średnicy główek zwisających pojedynczo lub po kilka na długich ogonkach, męskie koloru żółtego, żeńskie czerwonego. Dojrzewają jesienią w takie same kuliste owocostany złożone z drobnych orzeszków i rozpadają się zimą lub następną wiosną. Najbardziej charakterystyczna dla platanów jest jednak odchodząca płatami mozaikowato upstrzona kora w barwach kremowo-oliwkowo-brązowych. Powierzchnia pnia jest jednak dość równa.
|