Powojnik pnący

Jedna z nielicznych lian rosnących w lasach środkowoeuropejskich, osiągająca wysokość kilkunastu metrów. Pędy sześciokątne, lewoskrętne, czepia się podpór za pomocą ogonków liściowych. Po osiągnięciu wierzchołka rośliny gospodarza pędy powojnika często zwieszają się z niego. Gatunek światłożądny, rośnie bardzo szybko - niekiedy przyrosty dochodzą do kilku metrów rocznie, jest odporny na mróz, wybiera gleby świeże.
W Polsce powojnik pnący jest tylko zadomowiony. Jako gatunek synantropijny prędzej można go spotkać na obrzeżach miast i w zdziczałych ogrodach niż w lasach. Mimo tego godny popularyzacji (także jako roślina ozdobna), gdyż późno kwitnące kwiaty dają pożywienie wielu owadom, a w gęstych rozgałęzieniach pędów ptaki znajdują doskonałe warunki na miejsca lęgowe.
Liście naprzeciwległe, nieparzystopierzaste, złożone z 3-5 krótkoogonkowych listków. Jesienią bardzo długo zielone, nawet po większych mrozach utrzymują się jeszcze pędach. Kwiaty kremowe, średnicy do 2cm, bardzo liczne. Kwitnienie rozpoczyna w VI i trwa ono u danej rośliny kilka tygodni, ale termin ten jest bardzo zróżnicowany u różnych osobników w związku z czym ostatnie rośliny kwitną jeszcze w IX. Małe nasiona osadzone w główkach i opatrzone długimi, pierzastymi wyrostkami ułatwiającymi przenoszenie przez wiatr. Pozostają na krzewach do wiosny. Jesienią często całe obrzeża zarośli są opatulone w szarawy puch owocostanów powojnika.