Surmia bignoniowa

(łac. Catalpa bignonioides Walt.)

Cechy:
Zapotrzebowanie na światło:
Okres kwitnienia:	nieokreślony
Wysokość:	pow. 200 cm
Mrozoodporność:	strefa 6B
Dodatkowe cechy: pożytek dla pszczół, gleba świeża, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba obojętna, gleba rozluźniona, pokrój rozłożysty

Pochodzi z płd-wsch USA, gdzie jest z rzadka spotykana w lasach liściastych. Nie ma szczególnych wymagań glebowych, ale w trakcie sezonu wegetacyjnego potrzebuje dość sporo wody. Posiada kruche drewno i należy ją sadzić w miejscach zacisznych. W surowe zimy jednoroczne pędy mogą przemarzać. Szczególnie często to zjawisko występuje u drzew posadzonych na zbyt żyznych glebach. Najczęściej spotykana surmia w ogrodach i parkach.

Liście duże, zwykle bez klap, po roztarciu nieprzyjemnie pachną, najmłodsze purpurowe lub brązowe. Kwiaty białe, duże, w dużych i gęstych kwiatostanach.

Źródło: www.ibro.pl

<< powrót