Świerk kłujący

Osiągające do 40m wysokości i 8m szerokości drzewo z gęstą koroną o regularnym stożkowym pokroju i poziomo odstającymi gałęziami. Pochodzi z zachodnich rejonów USA - rośnie w Górach Skalistych wzdłuż cieków wodnych lub na chłodnych i wilgotnych stokach na wysokościach 1800-3300m npm, gdzie podłoże przez większą część roku jest zamarznięte. Świerk kłujący został odkryty w roku 1862, a do Europy sprowadzono go dopiero pod koniec dziewiętnastego wieku. Podczas gdy w ojczyźnie preferuje podłoże wilgotne, w uprawie okazał się być wyjątkowo odpornym na suszę, a w pewnym stopniu także na zanieczyszczenie powietrza. Dzięki temu może być stosowany w zieleni miejskiej. Odznacza się raczej wolnym wzrostem i jest długowieczny. Wskutek małych wymagań i dużej odporności świerk kłujący i jego liczne odmiany są najczęściej spotykanymi iglakami w ogrodach i parkach. Pomijając wysokie zapotrzebowanie świetlne, należy do najmniej wymagających gatunków drzew w ogóle. Rośnie praktycznie na każdym podłożu i w każdym klimacie. Korzeni się głęboko, ale toleruje też ograniczoną przestrzeń ziemną. Nadaje się także doskonale do uprawy plantacyjnej na choinki bożonarodzeniowe. Głównym jego szkodnikiem jest mszyca świerkowa, odpowiedzialna za częściową utratę igieł. Ponieważ jaja tego szkodnika giną przy ok. -20°C, świerki lepiej rosną w klimacie chłodniejszym.
Igły koloru ciemnozielonego do srebrnoszarego są ustawione na pędach spiralnie, w przekroju prawie kwadratowe, długości 1,5-3cm, sztywne i bardzo kłujące. Pora kwitnienia V. Kwiaty męskie żółte, kwiaty żeńskie zielone, wzniesione. Po zapyleniu rozwijają się w zwisające cylindryczne szyszki długości 8-11cm i grubości ok. 4cm. Łuski szyszek na końcach nieregularnie ząbkowane. Kora ciemnobrązowa, gruba i spękana.