Świerk syberyjski

(łac. Picea obovata Ledeb.)

Cechy:
Zapotrzebowanie na światło:
Okres kwitnienia:	nieokreślony
Wysokość:	pow. 200 cm
Mrozoodporność:	strefa 7B
Dodatkowe cechy: podatna na cięcie, zimozielona, gleba świeża, gleba wilgotna, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba kwaśna, gleba obojętna, gleba ciężka, gleba rozluźniona, pokrój smukłostożkowy

Posiada ogromny zasięg od północno wschodniej Europy aż po Kamczatkę. Jest blisko spokrewniony i podobny do świerka pospolitego. Posiada przede wszystkim trochę krótsze igły i mniejsze szyszki (ok. 7cm dł.). Na styku zasięgów daje z nim naturalne mieszańce - P. x fennica. W plejstocenie zasięg świerka syberyjskiego dochodził aż do Europy Środkowej i Zachodniej, gdzie wyewoluował z niego świerk pospolity. Między Picea obovata a P. abies jest zatem taka sama zależność jak między Pinus sibirica a P. cembra.

Źródło: www.ibro.pl

<< powrót

Zobacz również

Mszyca świerkowa zielona

Mroźna i śnieżna zima co roku cieszy ogrodników i dendrologów. Bywają bowiem lata, gdy pogoda wykonuje dużą część ich pracy. W tym roku mróz z pewnością nie zaszkodził szkodnikom. By zginęły jaja pasożyta mszycy świerkowej zielonej Elatobium abietinum, szczególnie niebezpiecznej dla świerka kłującego, w tym formy srebrzystej, potrzebne są mrozy do -20°C.

Świerk syberyjski

Świerki to wysokie, zimozielone drzewa, które charakteryzują się stożkowatym pokrojem z prostym pniem i długim, wyprostowanym wierzchołkiem i kłującymi, krótkimi igłami. Rodzaj świerk obejmuje aż 35 gatunków, z czego w stanie naturalnym tylko świerk pospolity występuje na terenie naszego kraju.