Topola biała

Wysokie na ponad 30m drzewo z szeroką koroną i potężnym prostym pniem pokrytym jasną gładką korą. U starych okazów kora staje się grubsza i ciemnoszara, spękana na grube wzdłużne bruzdy. Topola biała występuje na dużych obszarach Europy, w Afryce Północnej i Azji Zachodniej. Pospolita w prawie całej Polsce na terenach zalewowych rzek i na brzegach zbiorników wodnych. Może rosnąć na prawie każdej glebie pod warunkiem dostatecznego dostępu do wody i znosi niewielkie zasolenie. Spotykana także na glebach suchych, ale wtedy pozostaje niższa lub nawet rośnie krzaczasto. W dobrych warunkach jest jednym z naszych najszybciej rosnących drzew rodzimych - w wieku 40 lat osiąga już prawie ostateczną wysokość, choć niezbyt długowiecznym. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 42m i ma 199 lat. Najgrubszym drzewem Polski jest okaz topoli białej mierzący 969cm obwodu przy wieku 302 lat (wg C. Pacyniaka '84). Jako drzewo ozdobne topola biała wyróżnia się przede wszystkim niezwykłą barwą kory oraz liści, które przy najmniejszym powiewie wiatru mienią się na srebrno i zielono. Nadaje się do sadzenia w dużych parkach. Wytwarza duże ilości puchu zaśmiecającego otoczenie. Liście stanowią pożywienie dla gąsienic licznych gatunków motyli. Miękkie i lekkie drewno używane w modelarstwie i do wyrobu zapałek. Topole posiadają silny system korzeniowy, który w poszukiwaniu wody może uszkadzać rury wodociągowe oraz fundamenty domów.Roślina dwupienna. Czerwone kotki męskie oraz zielone żeńskie długości 3-7cm pojawiają się w III/IV na długo przed rozwojem liści. Wiatropylne. Owoce - małe zielone kapsułki, dojrzewają w V/VI i uwalniają nasiona, które dzięki puszystym włoskom są roznoszone przez wiatr na duże odległości. Liście długopędów pięcioklapiaste, długości do 10cm, z wierzchu ciemnozielone, a od spodu srebrzystobiało omszone. Na krótkopędach liście mniejsze, falisto ząbkowane. Jesienią intensywnie żółte, ale tylko z wierzchu. Spód przebarwia się dopiero po opadnięciu liści i dlatego powierzchnia pod koroną topól białych jest usłana najpierw jasnym, a następnie burym kobiercem.