Trzmielina pospolita

Nieregularnie rozgałęziony wysoki krzew lub niskie drzewo dorastające do 6m. W Polsce niezbyt często spotykana w widnych lasach liściastych, na obrzeżach dróg i w zaroślach śródpolnych, przeważnie na glebach żyznych i wilgotnych.
Drewno koloru żółtego, twarde, bardzo gęste, ciężkie i trwałe jednak osiąga tylko małe średnice. Szczególnie dobre do toczenia - wyrabiano z niego gwinty drewniane i kołowrotki do przędzenia. Stanowi dobry surowiec na węgiel drzewny. Jesienią trzmielina jest bardzo ozdobna dzięki jaskrawym owocom i przebarwiającym się na czerwono liściom. Wszystkie części rośliny, a szczególnie nasiona są dla ludzi trujące. Mimo to żywią się nimi liczne gatunki ptaków i ssaków, a kwiaty zwabiają owady. Wiosną na krzewach pojawiają się często larwy pewnego gatunku motyla, powodując kompletny gołożer i oplatające rośliny brudnoszarą "pajęczyną". Do lata trzmielina regeneruje jednak dobrze powstałe ubytki w ulistnieniu.
Pędy czterokanciaste. Liście naprzeciwległe lub nakrzyżległe, jajowate i zaostrzone na końcach, o drobno piłkowanych brzegach. Od spodu niebieskawosine. Białe kwiaty rozwijają się w V i VI, występują licznie, ale są mało widoczne. Powstałe z nich i dojrzewające w IX/X owoce zwracają za to na siebie uwagę już z daleka. Są to czterokomorowe szkarłatne torebki uwalniające po pęknięciu pomarańczowe nasiona, które zwisają na krótkich niteczkach.