Wiąz górski

Drzewo z szeroką koroną do wysokości 40m, zrzucające liście na zimę. Końce gałęzi zwisają nieco ku dołowi. Wiąz górski nie jest szczególnie wymagającym drzewem. Jest typowym przedstawicielem lasów mieszanych pogórza i gór i rośnie w cienistych przełęczach i dolinach do wys. 1400m npm.
W przeciwieństwie do wiązu polnego nie wytwarza odrośli i rozmnaża się tylko przez nasiona. Średnio wrażliwy na chorobę wiązów. Choroba ta atakuje przeważnie okazy starsze, od kilkudziesięcioletnich wzwyż, powodując nierzadko obumarcie drzewa w ciągu jednego sezonu wegetacyjnego. Rozprzestrzeniła się w latach 20-ych poprzedniego wieku osiągając rozmiary pandemii. Po kilkudziesięciu latach względnego osłabienia objawów w latach 80-ych miała miejsce druga pandemia, znacznie bardziej katastrofalna w skutkach, obecnie na szczęście zauważa się zmniejszenie ilości zachorowań. Drewno wiązu górskiego jest średniej jakości, w niektórych krajach stosuje się je jako materiał budulcowy. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 36m, ma 506cm obwodu i 249 lat (wg C. Pacyniaka '84). Drzewo jednopienne. Kwiaty podobne do wiązu polnego, lecz pylniki bardziej w kolorze ciemnofioletowym. Owoce największe spośród krajowych wiązów, z orzeszkiem umieszczonym centralnie. Szybko dojrzewają, czasami oblepiają gałęzie jeszcze przed rozwojem liści w dużych ilościach i wtedy drzewo z daleka wygląda jak ulistnione. Po opadnięciu od razu kiełkują. Liście duże i szerokie, z wierzchu szorstkie jak papier ścierny, na bujnych pędach często "rogate". Jesienią ładnie żółte.