Wiąz polny

Drzewo do wysokości 40m zrzucające liście na zimę. Korona węższa niż u pozostałych krajowych gatunków wiązów, mocno rozgałęziona. Często wytwarza odrośla korzeniowe. Gatunek długowieczny (do ok. 500 lat) i szybko rosnący, szczególnie młode okazy potrafią mieć przyrosty do 2m w ciągu sezonu wegetacyjnego. Na następną wiosnę pąki na całej długości pędu wypuszczają liście równomiernie i wtedy już z daleka można rozpoznać wiąz. Spośród rodzimych wiązów wybiera najbardziej urozmaicone siedliska, może bowiem rosnąć zarówno na terenach łęgowych (znosi długotrwałe zalewanie) jak i w zaroślach śródpolnych, a także na suchych zboczach i wtedy przyjmuje raczej postać krzaczastą. Szczególnie u tych form występują na pędach narośla korkowe. Dawniej szeroko rozpowszechniony w całej Polsce, obecnie populacja została przetrzebiona wskutek holenderskiej choroby wiązów wywoływanej przez pasożytniczego grzyba, który uszkadza naczynia drewna uniemożliwiając krążenie soków. Zarodniki grzyba są przenoszone przez dwa gatunki chrząszczy z rodzaju Scolytus, wgryzające się pod korę i składające tam swoje jajka. Drewno wiązowe leżące w wodzie staje się wyjątkowo trwałe. Jest używane do wyrobu mebli. Także jako drzewo parkowe i alejowe wiąz polny jest chętnie stosowany. Krzyżuje się łatwo z wiązem górskim (Ulmus x hollandica). Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 37,5m i ma 180 lat (wg C. Pacyniaka '84).
Obupłciowe kwiaty pojawiają się wczesną wiosną w III jeszcze przed rozwinięciem liści. Kwiatostany liczne w pęczkach, pylniki purpurowe. Owoce na krótkich ogonkach, z orzeszkiem umieszczonym nieco poniżej środka. Dopiero w trakcie ich dojrzewania rozwijają się osadzone skrętolegle liście, z reguły najmniejsze spośród liści krajowych gatunków (minor). Blaszka liścia z charakterystyczną dla wiązów asymetrią u nasady.