Wiąz szypułkowy

Drzewo do wysokości 40m zrzucające liście na zimę. Korona nieregularna, u osobników wolnostojących szeroka. Pień u podstawy rozszerzony w płaskie przypory. Wiąz szypułkowy preferuje zdecydowanie gleby wilgotne i podmokłe, tworząc wtedy zespoły łęgowe wspólnie z olszą czarną lub nawet drzewostany jednogatunkowe w gęstym rozstawie. Wówczas korony wąskie a pnie wysmukłe i oczyszczone prawie do wierzchołków z gałęzi. Długotrwałe zalewanie, nawet latem, znosi prawie tak dobrze jak olcha czarna, występuje na terenach z podpowierzchniowym stanem wód. Rośnie dość szybko i jest dość długowieczny. Przeważnie dożywa ok. 200 lat. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 35,5m, ma 887cm obwodu i 431 lat, będąc tym samym najpotężniejszym wiązem w Europie (wg C. Pacyniaka '84).
Jest rzadko opanowywany przez chorobę wiązów. Co ciekawe, w warunkach laboratoryjnych jest na nią tak samo wrażliwy jak nasze pozostałe dwa gatunki. Prawdopodobnie jednak wiąz szypułkowy jest mniej atrakcyjny dla roznoszących zarodniki grzyba chrząszczy. Ponieważ wolno suszone drewno wiązów nie pęka także przy licznych gęsto nawierconych otworach, wyłącznie ono było stosowane dawniej do wyrobu piast kół. W warunkach niezmiennie wilgotnych posiada najtrwalsze drewno z rodzimych drzew - wytrzymuje wtedy do 1000 lat. Wytwarzano z niego dlatego rury i trumny. Liście są jedną z najlepszych pasz dla zwierząt. Korę używano przy garbowaniu i do farbowania na żółto. Podobno z młodych liści można przyrządzać smaczną sałatkę.
Wcześnie rozwijające się obupłciowe kwiaty na długich szypułkach. Owoce małe, zwisające w pęczkach także na długich ogonkach. Jak u naszych pozostałych wiązów są rozsiewane przez wiatr na znaczne odległości, kiełkują szybko i jeszcze tego samego roku osiągają wysokość do kilkudziesięciu centymetrów. Liście z bardzo dużą asymetrią (dłuższa połowa zawsze skierowana w stronę gałęzi), przeważnie lekko szorstkie. Dobrze użyźniają glebę.