Wierzba biała

Większość gatunków wierzb rośnie krzewiasto. Wierzba biała jest jednym z nielicznych wyjątków posiadających wzrost drzewiasty - osiągając ok. 30m wysokości jest naszym najwyższym rodzimym gatunkiem wierzb. Łatwo rozpoznawalna dzięki srebrzystemu ubarwieniu nisko osadzonej, potężnej korony. Za młodu korona jest jednak raczej wąska. Rośnie szybko osiągając wiek do 200 lat i ponad 1m średnicy pnia. Na starość pień jest prawie zawsze pusty w środku. Niżej osadzone pędy często ± opadające. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 27m i ma 152 lat (wg C. Pacyniaka '84). Występuje pospolicie w prawie całej Europie, dużych obszarach Azji oraz w północnej Afryce i jest drzewem nizin (rzadko powyżej poziomu 1000m npm).
Wspólnie z topolami i olchami wierzba biała jest najważniejszym drzewem łęgów środkowych i dolnych biegów rzek, charakteryzujących się występowaniem dłuższych okresów powodziowych. Ważną cechą na takich stanowiskach jest duża odporność kory na uszkodzenia mechaniczne wywoływane przez krę i unoszone przez wodę przedmioty. Obok olchy wierzba biała jest jedynym rodzimym drzewem, wrastającym swymi korzeniami poniżej lustra wód gruntowych, ponieważ wykształciła specjalną tkankę napowietrzającą korzenie. W nurtach rzek potrafi wytwarzać falujące "warkocze" korzeni. Jej korzenie przedostają się też często do rur wodociągowych. Wierzby są silnie światłożądne, tzn. potrzebują dużo światła, ale też przepuszczają go dużo przez swoje korony. Pomaga im w tym specyficzna cecha: zrzucają latem żywe, ulistnione gałęzie. Ten mechanizm zapobiega zbytniemu ocienianiu własnych liści i przyczynia się dodatkowo do rozmnażania wegetatywnego. Jako gatunek pionierski rośnie szczególnie szybko. Przyrosty roczne powyżej metra są normą. Wykorzystywano tę cechę dawniej przy ogławianiu wierzb. Wyrastające z tego miejsca cienkie witki były i są miejscami nadal wykorzystywane do wyplatania koszy itp. Wierzby głowiaste są charakterystycznym elementem krajobrazu Mazowsza. Mają duże znaczenie jako miejsca lęgowe dla ptaków, a poza tym w ich rozgałęzieniach często wyrastają inne rośliny jak bez czarny czy psianka słodkogórz. Drewno wierzby białej jest słabej jakości, znajduje zastosowanie jako opałowe.
Liście lancetowate, długości 5-12cm, wskazujące na dobre właściwości opływowe podczas wysokiego poziomu wód. Na drobno piłkowanych brzegach blaszki liściowej znajdują się małe gruczołki. Srebrzyste owłosienie spodniej strony liści jest doskonałą ochroną przed nadmiernym nagrzaniem i wyparowywaniem wody. Wierzby posiadają tylko jedną łuskę na pąkach, czym różnią się zasadniczo od wszystkich innych rodzimych roślin. Kwiaty nawet jak na wierzby dość niepozorne. Długości do 7cm, wąskocylindryczne. Pojawiają się w IV/V równocześnie z rozwojem liści. Krzyżuje się z wierzbą kruchą. Kora szara, głęboko spękana na grube bruzdy.