Wierzba czerwonawa

Mieszaniec Salix alba x Salix fragilis, z racji podobieństwa rodziców trudny do odróżnienia.
Wierzby nie przez wszystkich botaników są lubiane, gdyż istnieje dużo gatunków, które oprócz tego krzyżują się łatwo między sobą. Nawet specjaliści mają często kłopoty z ich identyfikacją. Poza tym istnieją różnice poglądów co do ilości gatunków - na całym świecie jest ich ok. 500.
Wspólnie z topolami należą do rodziny wierzbowatych, charakteryzującej się m.in. dwupiennością. Kwiaty wierzb są maksymalnie uproszczone. Brakuje im wszystkiego, co nie jest niezbędne do zapylenia, jak np. cały okwiat (płatki dna kwiatowego i korony). Ponieważ są jednak zapylane przez owady próbują je wabić wyrazistym kolorem pylników i wydzielanym nektarem. Prostota budowy kwiatów jest potwierdzeniem, że wierzby są ewolucyjnie szczególnie młodym rodzajem, u którego nastąpiła ścisła specjalizacja polegająca na redukcji tychże kwiatów. Dodatkowo przemawia za tym fakt występowania tak dużej ilości bardzo podobnych do siebie gatunków. Wierzby rozpoczęły zatem dopiero swoją drogę rozwojową i w jej trakcie, w ciągu kilku milionów lat, nastąpi większe ich zróżnicowanie i zapewne zmniejszenie liczby gatunków.
Wierzby są trwale zakorzenione w przesądach ludowych. Były drzewem czarownic ale też poświęconym płodności, narodzinom i odnowie. Do dziś mają znaczenie w lecznictwie naturalnym. Już Hipokrates znał kojące ból i obniżające gorączkę właściwości ich kory. Syntetycznie otrzymywany składnik aktywny aspiryny jest pochodną substancji zawartej w korze wierzb- salicyny. Salicyna działa słabiej od aspiryny, jednak w przeciwieństwie do niej nie posiada żadnych efektów ubocznych.
Wierzby są podstawowym materiałem do umacniania skarp rzek jako tzw. faszyna. Żadna inna grupa roślin naszego klimatu nie ukorzenia się tak łatwo z sadzonek pędowych jak wierzby.