Wierzba iwa

Stosunkowo niskie drzewo do 10m wysokości, przeważnie jednak rosnące jako wysoki i szeroki krzew. Jeśli wyrasta w drzewo to korona jest raczej wąska i piramidalna. Posiada olbrzymi zasięg od Europy Zachodniej poprzez Syberię aż po Daleki Wschód i Japonię. Obecnie zadomowiony także w Ameryce Północnej. Należy do najważniejszych roślin pionierskich i zajmuje opustoszałe ekosystemy od nizin nadmorskich aż do niższych partii gór. Toleruje przy tym prawie każdy typ gleby, także zbite i gliniaste, oprócz bagiennych. W przeciwieństwie do innych gatunków wierzb dobrze znosi także dłuższe okresy suszy. Zasiedla najczęściej obrzeża lasów, polany oraz tereny po wycinkach i szybko zdobywa obszary zniszczone ekologicznie jak kopalnie odkrywkowe, kamieniołomy itp., stanowiąc pierwszy etap sukcesji roślinności drzewiastej i przygotowując miejsce pod bardziej szlachetne gatunki drzew liściastych. Rośnie szybko i może być używana na żywopłoty wiatrochronne.
Wierzby odgrywały ważną rolę w wierzeniach i obrzędach różnych ludów Europy. Wysuszoną i sproszkowaną korę stosowano już w starożytności doustnie jako środek przeciw gorączce, schorzeniom układu trawiennego oraz zewnętrznie do opatrywania ran i hamowania krwotoków. Zawiera glikozyd, wyekstraktowany po raz pierwszy w 1830 roku i nazwany salicyną. Jego pochodną, uzyskiwaną syntetycznie, jest kwas acetylosalicylowy, czyli popularna aspiryna. Spośród wszystkich rodzimych wierzb wierzba iwa najtrudniej się rozmnaża z sadzonek pędowych.
Liście skrętoległe, eliptyczne, długości do 8cm a szerokości do 4cm, z brzegiem lekko falowanym. Roślina dwupienna. Kwiaty pojawiają się w III/IV na długo przed rozwojem liści. Są zebrane w grube bazie długości 4cm. Bazie męskie z początku srebrnobiałe, później złocisto-żółte, żeńskie szarozielone, po zapylenie wydłużają się nawet do 10cm. Roślina od dawna znajdująca się w uprawie, ze względu na wczesny i dobry pożytek dla pszczół. Pędy grube, żółto-brązowe lub brązowe. Młode pędy krótko owłosione, później nagie. Kora za młodu szara, z wiekiem brązowieje i staje się spękana.