Wierzba krucha

Z reguły duże drzewo do 25m wysokości, często wielopniowe, o koronie nieregularnej, szerokiej i luźnej. Podobne do wierzby białej. Starsze gałęzie odstają od pnia pod prawie prostym kątem. Występuje w prawie całej Europie, Azji Mniejszej, Iranie aż po Syberię. Wierzba krucha rośnie wzdłuż brzegów rzek i strumieni od nizin aż do pogórza, na glebach żyznych, terenach o zmiennej wilgotności, zalewanych podczas powodzi, a także na obrzeżach olsów i bagien. Spotykana jednak rzadziej od wierzby białej i jej mieszańca z nią (Salix x rubens). W przeciwieństwie do wierzby białej preferuje stanowiska chłodniejsze. Najwyższy krajowy egzemplarz mierzy 25m i ma 138 lat, przy obwodzie pnia 472cm (wg C. Pacyniaka '84).
Jej dojrzałe owoce osadzone na puchu mogą przebyć odległości do 50km. Jest to typowa oznaka gatunku pionierskiego, tak samo jak liczba nasion sięgająca wielu milionów. Nasiona muszą być zatem bardzo lekkie, w związku z czym nie mogą zawierać żadnych rezerw pokarmowych jak ma to miejsce np. u buka czy dębu. Ich zdolność do kiełkowania trwa dlatego bardzo krótko. Po trafieniu na odpowiednie podłoże mogą zacząć kiełkować w ciągu kilku godzin. Potrzebują do tego jednak pełnego światła słonecznego, którego jest za mało nawet pod drzewami rodzicielskimi. Z tego powodu w zaroślach w trakcie dalszej sukcesji wierzby są zastępowane przez gatunki bardziej cienioznośne. Są zatem typowymi roślinami pionierskimi, które do swego przetrwania potrzebują coraz to nowych powierzchni. Jeśli na rzekach powstają nowe wysepki i nie zarośnięte brzegi, wierzby jako pierwsze je zasiedlają. Zajmują stanowiska ekstremalne i przygotowują miejsce dla innych, bardziej wymagających roślin drzewiastych. Po ustąpieniu lądolodu były prekursorem ponownego zalesienia w Europie. Łatwo rozkładające się liście polepszają glebę. Są także ważną rośliną pszczelarską. Bobry najbardziej lubią ich korę.
Kwiaty pojawiają się w IV, równocześnie z rozwojem liści. Kotki męskie walcowate, długości 4-6cm i szerokości 2cm. Kotki żeńskie węższe - do 1cm. Liście lancetowate długości do 15cm, zielone i błyszczące, z wyciągniętym i lekko zagiętym końcem, nieowłosione, brzegi grubo piłkowane z gruczołkami bardziej pomiędzy ząbkami. Liście są osadzone na ogonku długości 2cm, posiadającym kilka gruczołków. Przylistki nerkowate. Młode pędy nieowłosione i przy rozwidleniach łatwo się odłamują – stąd nazwa tej wierzby. Odpadając od rośliny matecznej mogą zostać przeniesione przez wodę w nowe miejsca, przyczyniając się do zasiedlania nowych terenów.