Wierzba wiciowa

Szeroki i rozłożysty krzew, rzadko małe drzewo wysokości do 10m, z licznymi giętkimi pędami. Posiada olbrzymi zasięg obejmujący całą umiarkowaną Eurazję. Występuje pospolicie do wysokości 500m npm na glebach wilgotnych, wzdłuż rzek i zbiorników wodnych na podłożu obojętnym do zasadowym, niezależnie od jego konsystencji i żyzności. Korzenie wierzby wiciowej są wyposażone w duże międzykomórkowe przestrzenie powietrzne, dzięki czemu znosi zarówno długie okresy powodziowe jak i zbitą glebę. Jest jedną z podstawowych roślin naturalnych terenów zalewowych, które towarzyszyły niegdyś wszystkim większym rzekom europejskim.
Nawet jeśli wierzba wiciowa nie produkuje dającego się wykorzystać drewna, to jej roczne przyrosty sięgające 2m są jednak imponujące. Jak większość wierzb ma bardzo wykształconą zdolność rozmnażania wegetatywnego. Ukorzenić się mogą nawet krótkie kawałki pędów, a przycięte pnie bez problemu odbijają. Ta ich zdolność była już od czasów prehistorycznych wykorzystywana do pozyskiwania długich, cienkich pędów jako materiał do plecenia. W średniowieczu w tym celu nawet specjalnie ją rozprzestrzeniano i uprawiano. Na stanowiskach naturalnych, podczas powodzi, w silnym nurcie rzeki także dochodzi do odłamywania się pędów, które zostają przeniesione w inne miejsce i ukorzeniają się tam. Dzięki dużym przyrostom wierzba wiciowa jest szczególnie przydatna do naturalnego umacniania skarp rzecznych w formie faszyn. Zmniejsza erozję i stabilizuje podłoże. Wierzba wiciowa oraz różne jej mieszańce są obecnie na świecie uprawiane jako źródło odnawialnej energii. W Szwecji np. obszar zajmowany przez takie plantacje wzrósł w roku 2004 do poziomu 16.000 ha. Także w Polsce zauważono już ten trend i jest sprzedawana w sztobrach jako tzw. wierzba energetyczna. Jako roślina ozdobna jest rzadko sadzona w ogrodach, jednak jej witki i tam trafiają jako plecione ogrodzenia, pergole itp. Do dnia dzisiejszego różdżkarze chętnie stosują jej gałęzie, gdyż jako gatunek rosnący nad wodą może ponoć najprędzej wskazać miejsce jej występowania. W czasach antycznych roślina ta symbolizowała śmierć i przemijanie. W Chinach za to dźwięk "Qi" oznacza zarówno wierzbę jak i oddech (życia). Liście i pędy wierzb stanowią pożywienie licznych gatunków zwierząt. Ich kwiaty są jednym z pierwszych pożytków pszczelich na wiosnę.
Kwitnie w III/IV przed rozwojem liści. Kotki długości 3-4cm są ciemno ubarwione. Nasiona dojrzewają na początku VI i są roznoszone przez wiatr. Liście długości do 20cm, wąskolancetowate, z podwiniętym, lekko falowanym brzegiem. Z wierzchu ciemnozielone, od spodu wzdłuż nerwów owłosione i metalicznie połyskujące. Pąki małe i owłosione.