Wollemia szlachetna
(łac. Wollemia nobilis Jones, Hill et Allen)
|
|
| Cechy: |
| Zapotrzebowanie na światło: |
| | Okres kwitnienia: |
nieokreślony |
| Wysokość: |
pow. 200 cm |
| Mrozoodporność: |
strefa 8B |
Dodatkowe cechy: zimozielona, gleba świeża, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba kwaśna, gleba rozluźniona, pokrój smukłostożkowy, wolnorosnąca
|
|
Poniższe informacje pochodzą z Wikipedii:
Drzewo odkryte w 1994 roku w wąwozach Wollemi National Park w Australii. Na tym stanowisku odnaleziono tylko 43 rośliny a miejsce występowania wollemii jest aż do dzisiaj utrzymywane w tajemnicy. W wyniku późniejszej eksploracji okolic udało się wytropić jeszcze kilkadziesiąt dalszych drzew. Najstarsze znalezione okazy liczą sobie do 1000 lat i osiągają wysokość 35-40m. Testy genetyczne wykazały, że wszystkie rośliny są ze sobą blisko spokrewnione, tzn. wywodzą się od jednej lub dwóch roślin matecznych, które przetrwały kiedyś jakiś kataklizm, który doprowadził do wyniszczenia prawie całego gatunku. Wollemia jest żywą skamieniałością, gdyż najmłodsze kopalne szczątki roślin z tego rodzaju odnajdywane w Australii, Nowej Zelandii i na Antarktydzie liczą sobie 2 miliony lat i sądzono, że rodzaj ten wymarł bezpotomnie.
Obecnie prowadzi się akcję rozmnażania wegetatywnego wolemii. Okazało się, że mimo swego subtropikalnego pochodzenia toleruje nieznaczne temperatury ujemne (do ok. -5C).
|
|