Wrzosiec czerwony

Szeroko rozgałęziona zimozielona krzewinka osiągająca do 30cm wysokości, z płożącymi i podnoszącymi się pędami. W stanie naturalnym występuje w Europie Zachodniej i Południowej, w widnych lasach sosnowych, na wrzosowiskach, w górach, często tworząc rozległe, jednogatunkowe kobierce. Z powodu długiego i wczesnego okresu kwitnienia jest ulubioną rośliną do ozdabiania skalniaków i obsadzania grobów oraz do wysadzania pod wyższymi zimozielonymi krzewami liściastymi i iglastymi. Najlepiej sadzić go w mniejszych lub większych grupach, gdyż zarasta wtedy powierzchnie gęsto i równomiernie wysoko. Niskie odmiany wrzośca nie powinny być przycinane, silniej rosnące można po kwitnieniu lekko skracać. Większość odmian powstała wskutek spontanicznych mutacji. Różnią się głównie kolorem kwiatów i liści. Jest dobrą rośliną pszczelarską, której kwiaty otwierają się często bezpośrednio po stopnieniu pokrywy śnieżnej. Dają one zarówno dużo nektaru jak i pyłku. Wrzosiec czerwony razem ze swoimi licznymi odmianami jest najczęściej spotykanym gatunkiem z rodzaju Erica i wystarczająco mrozoodpornym na terenie całej Polski. Poza tym jako jedyny toleruje wapno, znosi odczyn do 7,0 ph i dlatego jest mniej wymagający wobec podłoża niż inne gatunki. Pozostałe gatunki rosną zadowalająco na podłożu o wartości ph od 4,0 do 5,0. W większości wypadków są ciepłolubne i źle znoszą nasze zimy. Liście długości 4-8mm, wąskolancetowate i zaostrzone, osadzone po 4 prawie okółkowo. Kwiaty u formy dzikiej różowe, zwisające w gronach umieszczonych z jednej strony pędów. Są już w pełni rozwinięte jesienią, rozkwitają w (II) III-IV następnego roku. Płatki kwiatowe zrośnięte w dzwonki szerokości 6mm, zwężone u ujścia, pylniki wystają z korony.