X
Logo Projektoskop.pl
 
 
reklama:
 
reklama:
 
reklama:
 
Kredyty hipoteczne
 
 
 
 
 

Żywotnik zachodni

(łac. Thuja occidentalis L.)

Żywotnik olbrzymi Żywotnik zachodni odm. Fastigiata
Żywotnik zachodni
Cechy:
Zapotrzebowanie na światło: Duże Średnie
Okres kwitnienia: nieokreślony
Wysokość: pow. 200 cm
Mrozoodporność: strefa 5B
Dodatkowe cechy: trująca, podatna na cięcie, zimozielona, gleba świeża, gleba żyzna, gleba przeciętna, gleba obojętna, gleba rozluźniona, pokrój smukłostożkowy


Zimozielone drzewo osiągające w uprawie do 20m wysokości, o gęstej stożkowej koronie i jednym przewodniku, oraz łukowato odstających gałęziach. Zdecydowanie najczęściej spotykany u nas gatunek z rodzaju Thuja. Pochodzi z atlantyckiego wybrzeża Stanów Zjednoczonych oraz środkowej i wschodniej Kanady. Występuje tam na głębokich, świeżych i przepuszczalnych glebach na obszarach o dużej wilgotności powietrza i ze śnieżnymi zimami. Rośnie przeciętnie szybko i jest długowieczny. Żywotnik zachodni został sprowadzony do Europy jako jedno z pierwszych drzew amerykańskich już w roku 1536. Dzięki odporności na mrozy i wysokiej zdolności do regeneracji stał się często używaną rośliną na żywopłoty. Liczne jego odmiany także osobno prezentują się atrakcyjnie. Jest wrażliwy na zapylenie powietrza.
W swojej amerykańskiej ojczyźnie Indianie budowali z jego mocnego i trwałego drewna domy i łódki. Z młodych pędów wytwarzali maści na bóle stawów, a wyciągi stosowane doustnie służyły jako środek napotny i usuwający pasożyty przewodu pokarmowego. W Europie żywotnik stał się symbolem życia - sadzono go przy narodzinach dziecka, z okazji ślubu. Na cmentarzach miał przedstawiać tęsknotę za życiem wiecznym. Żywotnik we wszystkich częściach zawiera silną truciznę - thujon, wywołującą przy przedawkowaniu zaburzenia centralnego systemu nerwowego, a w efekcie paraliż układu oddechowego i śmierć. Thujon jest rozpuszczony w olejku eterycznym, który można wyczuć, rozcierając pędy żywotnika w palcach. Jak to często z truciznami bywa, znajduje ona zastosowanie w medycynie. Ma działanie antywirusowe i immunostymulujace. Jako lek homeopatyczny pomaga przy reumatyzmie, przeziębieniu, chorobach skóry. Najpierw jednak zaczęto go stosować jako środek poronny, co często kończyło się również dla kobiety tragicznie. Oprócz tego był dodawany do absyntu, wódki ziołowej, która dzięki niemu miała działanie halucynogenne i powodowała szybkie uzależnienie. Była ona szczególnie popularna we Francji końca dziewiętnastego wieku i pijali ją wszyscy wielcy artyści epoki Fin de siecle. Produkcji zakazano na początku dwudziestego wieku. W 1991 roku mocą ustawodawstwa Unii Europejskiej specyfik ten dopuszczono znów do sprzedaży, tyle że ze znacznie mniejszą zawartością thujonu.
Pędy mocno spłaszczone, szerokości 2-3mm. Łuski środkowe z wypukłym gruczołkiem, łuski boczne mniejsze, z zagiętym do środka końcem. Łuski zimą w różnym stopniu mogą się przebarwiać na oliwkowo-brązowo. Drzewo jednopienne. Kwiaty zawiązują się już jesienią poprzedniego roku. Męskie żółtawe, długości 2mm, liczne. Kwiaty żeńskie niepozorne. Pora kwitnienia IV-V. Szyszeczki kształtu wydłużono-jajowatego, z 4-6parami łusek zachodzących na siebie. Dojrzewają od IX tego samego roku i uwalniają drobne nasiona.

Źródło: www.ibro.pl
 
Zobacz również
krzewy iglaste

Tuja szmaragdowa

Tuja szmaragdowa to żywotnik zachodni o pięknym, niesamowicie jasno zielonym odcieniu igieł, niebrunatniejących na zimę. Ta mrozoodporna, duńska odmiana, jest jedną z najbardziej popularnych do zastosowania na szpalery i żywopłoty. Posiadanie szczelnego żywopłotu może być jednak sprawą trudną do osiągnięcia, z uwagi na wąskostożkową formę tej tui. Niemniej jednak tuja szmaragdowa dorosnąć może do 8-10 metrów wysokości i 2-2,5 metra szerokości na dole.
 
    Najlepsze projekty domów