Drut kolczasty i drut ostrzowy

ogrodzenie

fot. ogrodzenie

Pomysł na drut kolczasty zrodził się w 1865 roku. Wymyślił go i nazwał Francuz Louis Jannin, natomiast Ameykanin Joseph F. Glidden opatentował go 9 lat później.
Pierwszy raz ogrodzenia z drutem kolczastym zastosowano do grodzenia zagród bydła na zachodzie Stanów Zjednoczonych. Wkrótce produkt zdobył popularność wśród hodowców zwierząt i znalazł się w powszechnym użyciu.

Przeczytaj również: Subtelny urok trawertynu

Ów element konstrukcyjny kojarzony jest z zaporami konstrukcyjnymi, zasiekami i ogrodzeniami więziennymi. Mocuje się go zwykle na szczycie ogrodzenia lub muru, a także wzdłuż podłoża, w odstępach, które uniemożliwiają pokonanie przeszkody. To ogrodzenia typu agresywnego ("ogrodzenia agresywne"), które mogą zranić osoby lub zwierzęta chcące pokonać przeszkodę.

ogrodzenie

Przeczytaj również: Ogród w barwach lata

fot. ogrodzenie

Udoskonaloną wersją drutu kolczastego jest drut ostrzowy (drut brzytwiasty lub drut żyletkowy), w Polsce zwany Falangą. Formowany w „koncertlinię” z podwójnej spirali łączonej przy pomocy specjalnych zaczepów tworzy przeszkodę trudną do sforsowania.
Z drutu ostrzowego wyrabia się również zwoje siatki. Siatka ostrzowa ma szerokie zastosowanie obronne. Ogradza się nią: jednostki wojskowe, lotniska, zakłady karne i areszty.

Niektóre kraje wprowadziły obostrzenia prawne zakazujące stosowania siatki ostrzowej i drutu kolczastego do ogradzania mienia cywilnego.

Sending
Ocena artykułu
0 (0 głosy)